ารประจำนครหลวง
รองเท้าสูงค่าสะอาดสะอ้านของลู่หยวนเหยียบลงบนแผ่นหลังสารถีที่มั่นคงดั่งศิลา ไม่รู้ว่าสั่งการกับผู้ใดว่า “พานางไปที่สวนทิงหลาน”
คนรับใช้ของจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงล้วนถูกฝึกฝนมาอย่างดี ในใจตกตะลึงเพียงใด สีหน้ากลับไม่ปรากฏขึ้นเลย
แม้เมิ่งเชียนเชียนจะมาเยือนจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงเป็นหนที่สองแล้ว ทว่าคราก่อนไม่ได้เข้ามาด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าสวนทิงหลานอยู่ตรงไหน จึงเดินตามคนรับใช้ไปเงียบๆ
“แม่นาง เชิญเข้าไปเจ้าค่ะ”
สาวใช้ไม่ทราบตัวตนของนาง เห็นนางอายุยังน้อย จึงเรียกแม่นาง
เมิ่งเชียนเชียนเข้ามาในห้องปีกข้าง
“บ่าวจะไปตักน้ำ แม่นางรอสักเดี๋ยว”
สาวใช้เพิ่งจะเดินไปไม่นาน ร่างเล็กๆ ท่าทางจ้ำม่ำน่าเอ็นดูก็คลานกระดึ๊บๆ มา
นางสวมรองเท้าพยัคฆ์ ใส่หมวกหัวพยัคฆ์ และเสื้อนวมปุยฝ้ายตัวน้อยลายพยัคฆ์ที่ราวกับมีชีวิต
นางเคลื่อนไหวไม่คล่องแคล่ว ธรณีประตูสูงเพียงนั้น ขาสั้นๆ ของนางออกแรงก้าวข้าม ทำตัวเองล้มคะมำ
เมิ่งเชียนเชียนหันไปมอง “เจาเจา?”
แอ้
แม่หนูน้อยรีบน้อยอกน้อยใจขึ้นมาทันที นั่งเบะปากเล็กๆ กับพื้น ดวงตากลมโตดำสนิทมีน้ำตาคลอหน่วยในชั่วพริบตา
นึกจะร้องก็ร้อง!
เมิ่งเชียนเชียนเดินไปอุ้มแม่หน
