้ามาก่อน!”
ลู่หยวนคล้ายนึกสนุกขึ้นมา เอ่ยว่า “แม่ทัพลู่อย่าร้อนใจไปสิ ฟังเขาพูดให้จบก่อน”
ลู่หลิงเซียวกำหมัดแน่น
เขาว่าแล้วเชียวว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงใจดีเพียงนี้ พาตนมาร่วมไต่สวนสายลับด้วยกัน ที่แท้ก็กำลังรอตนอยู่ที่นี่
เพียงเพราะตนไม่ยอมสมัครเป็นพรรคพวกด้วย อีกฝ่ายจึงวางแผนใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้ยัดความผิดให้ตน ทำลายความดีความชอบทางการทหารที่ตนลำบากลำบนสร้างขึ้นอย่างนั้นหรือ
สายลับเป่ยเหลียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “วันนี้ข้าบังเอิญจริง…จับภรรยาเขาเป็นตัวประกันได้พอดี…นี่เดิมทีก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการอยู่แล้ว…”
รอยยิ้มในแววตาลู่หยวนลุ่มลึกขึ้น “เจ้าหมายความว่า ลู่ฮูหยินก็เป็นพวกเดียวกันกับพวกเจ้าอย่างนั้นรึ”
สายลับเป่ยเหลียงยิ้มเอ่ย “ถูกต้อง! พวกเขาสองคน…ล้วนหลบซุ่มอยู่ที่ต้าโจว…เป็น…”
ฉัวะ
คมดาบเข้าสู่ร่าง
ลู่หลิงเซียวมองดาบปักวสันต์ด้ามนั้นแทงทะลุแผ่นอกอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ลู่หยวนชักดาบปักวสันต์ออกจากแผ่นอกสายลับเป่ยเหลียง โยนไปให้องครักษ์เสื้อแพรที่อยู่ด้านข้าง ก่อนหยิบผ้าขาวผืนสะอาดมาเช็ดมือ แล้วเอ่ยอย่างสบายๆ ว่า
“คำบางคำ ก็ไม่จำเป็นต้องฟังให้จบ”
