ลู่หลิงเซียวสร้างคุณปการใหญ่หลวงที่ชายแดน กำลังได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ใครบ้างไม่อยากประจบฮูหยินของเขา
บรรดาฮูหยินพลันยิ้มแย้มเต็มใบหน้าเข้ามาห้อมล้อม
ในบรรดาพวกนางมีคนที่เคยไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวง ทว่ายังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับหลินหว่านเอ๋อร์ และมีบางคนที่ไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงหยิบของเสี่ยงทาย คอยหาโอกาสเข้าใกล้ฮูหยินของลู่หลิงเซียวมาตลอด
ลี่ว์หลัวเห็นเข้าก็รีบเอ่ยกับหวังฮูหยินว่า “หวังฮูหยิน ฮูหยินของข้าจำท่านได้ หลังจากกันที่จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงแล้ว ฮูหยินบ่นหาท่านบ่อยๆ แหน่ะเจ้าค่ะ!”
หวังฮูหยินได้รับความโปรดปรานจนรู้สึกประหลาดใจไปแล้ว!
แม้ว่าสามีของนางงจะมีตำแหน่งสูง ทั้งยังเป็นขุนนางเก่าแก่ แต่ไหนเลยจะเทียบกับแม่ทัพลู่ที่กำลังเป็นที่นิยมได้
“ลู่ฮูหยิน ขอบใจที่คิดถึงกัน ข้าน่ะอยากไปเยี่ยมเจ้าที่ตระกูลลู่ตั้งนานแล้ว!”
ปั้นซย่าโมโหหนัก
คุณหนูของนางต่างหากที่เป็นฮูหยินแม่ทัพตัวจริง ฮูหยินทั้งกลุ่มห้อมล้อมปีศาจจิ้งจอกคำก็ลู่ฮูหยินสองคำก็ลู่ฮูหยิน ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
เรื่องที่ลู่หลิงเซียวพาหลินหว่านเอ๋อร์ไปร่วมงานเลี้ยงนั้นปิดบังเอาไว้แน่นหนา เรือนไห่ถังม
