ีเพียงเมิ่งเชียนเชียนกับแม่นมหลี่ที่รู้เรื่อง แม้แต่ปั้นซย่ายังถูกปิดบังไว้
“คุณหนู!”
ปั้นซย่าหันมองเมิ่งเชียนเชียนอย่างตื่นตะลึงสุดจะเปรียบ
เมิ่งเชียนเชียนส่งเสียงอืมอย่างสบายๆ
ปั้นซย่ามีความมั่นใจแล้ว ก็คล้องแขนคุณหนูของตนตะโกนขึ้นเสียงดัง “ฮูหยินทุกท่าน พวกท่านจำผิดแล้ว ฮูหยินแม่ทัพตัวจริงอยู่นี่ต่างหาก!”
ทุกคนหันมามองทางนี้โดยพร้อมเพรียง
หลินหว่านเอ๋อร์กับลี่ว์หลัวสีหน้าพลันเปลี่ยน
บรรดาฮูหยินไม่เคยพบเมิ่งเชียนเชียนมาก่อน เคยพบหลินหว่านเอ๋อร์กับสาวใช้ที่งานเลี้ยงแค่เพียงหนเดียว
หวังฮูหยินมองลี่ว์หลัว แล้วมองมือหลินหว่านเอ๋อร์ที่ถูกตนจับอยู่ “ไม่ได้จำผิดนะ นางคือลี่ว์หลัวสาวใช้ข้างกายของฮูหยินแม่ทัพ มือซ้ายของฮูหยินแม่ทัพมีแผลเป็นจากธนู เพราะช่วยชีวิตแม่ทัพลู่ไว้ จึงโดนธนูหลิวเจี้ยนยิงบาดเจ็บ เจ้า…เป็นฮูหยินของแม่ทัพคนใดเล่า”
ปั้นซย่าเอ่ยอย่างหนักแน่นมีเหตุผลว่า “คุณหนูของข้าย่อมเป็นฮูหยินของลู่หลิงเซียว แม่ทัพเจิ้นเป่ย!”
ลู่ฮูหยินสองคน?
ผู้คนต่างมองหน้ากัน อดพินิจมองเมิ่งเชียนเชียนสลับกับหลินหว่านเอ๋อร์มิได้
ทั้งคู่ต่างสวมผ้าคลุมหน้า
เมิ่งเชียนเชียนสวมเสื้อขนสัตว์สูงค่าสีช
