มพู คิ้วตาดั่งภาพวาด มีกลิ่นอายของดรุณีน้อยวัยแรกแย้ม ทั้งสุขุมเยือกเย็น บุคลิกนิ่งสงบ
ส่วนหลินหว่านเอ๋อร์สวมอาภรณ์ม่วง รูปร่างอรชร เรียบง่ายดั่งดอกเบญจมาศ
เดิมทีนางก็งดงามเพริศแพร้ว ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด พอมองเมิ่งเชียนเชียนแล้วมามองนาง รู้สึกว่าจืดชืดไปหน่อย
หวังฮูหยินเอ่ยกับเมิ่งเชียนเชียนว่า “เจ้าบอกว่าเจ้าคือลู่ฮูหยิน แต่คราที่แล้วคนที่แม่ทัพพาไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงคือนางชัดๆ”
เมิ่งเชียนเชียนไม่ได้รีบร้อนโต้แย้ง แต่ค่อยๆ เดินมาหยุดตรงหน้าหลินหว่านเอ๋อร์ ก่อนเอ่ยนิ่งๆ ว่า “แม่นางหลิน เจ้ากล้ายอมรับต่อหน้าทุกคนหรือไม่ ว่าเจ้าเป็นภรรยาที่สามีข้าใช้สามเทียบหกพิธี[1]แต่งเป็นภรรยาอย่างถูกต้อง”
หลินหว่านเอ๋อร์มือกำผ้าเช็ดหน้าแน่น
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยอย่างน่าเกรงขามทั้งที่มิได้เดือดดาล “หากเจ้ายอมรับ สถานะนี้ข้ายกให้เจ้า”
หวังฮูหยินขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจ “คราก่อน...ที่จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงข้าเหมือนจะได้ยินคนเรียกนางว่าแม่นางหลินอะไรสักอย่าง…ต่อมาคนผู้นั้นก็บอกว่าเรียกผิดแล้ว…”
พวกฮูหยินแลกเปลี่ยนสายตากัน
แม่ทัพผู้หนึ่ง มีฮูหยินสองคนโดยไม่ทราบสาเหตุ คราวนี้มีเรื่องสน
