ณ จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวง จันทราอับแสง ลมแรงกระโชก
เงาร่างน้อยลับๆ ล่อๆ สายหนึ่ง แอบคลานออกมาจากตะกร้า กระดึ๊บๆ คลานเข้าไปในห้องครัวเล็ก
อาศัยจังหวะคนไม่ทันระวัง คว้าน่องไก่หมับ!
ทว่า เมื่อเป่าซูเอาน่องไก่กลับมาถึงห้องตัวเอง ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าตะกร้าของนางหายไปแล้ว!
ท่านพ่อไม่เอาไหนก็ไม่อยู่แล้ว!
แอ้!
เป่าซูคลุ้มคลั่ง!
……
ในเมื่อเป่าซูไม่อยู่ ผู้บัญชาการใหญ่ลู่ก็ไม่จำเป็นต้องรั้งอยู่เรือนไห่ถังอีกต่อไป
เขาโยนบทละครที่อ่านไปกว่าครึ่งกลับไปยังโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างเอ้อระเหย
ร่างสูงใหญ่บดบังแสงเทียนริบหรี่ด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาเหลี่ยมสันชัดเจนของเขาถูกความมืดปกคลุม ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นสามารถเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนท่ามกลางความมืดมิด
เมิ่งเชียนเชียนถามราบเรียบ “ประเดี๋ยวจะมาอีกหรือไม่”
ไม่มานางจะได้นอน
ผู้บัญชาการใหญ่ลู่หลุดหัวเราะ กดตามองต่ำไปยังนาง “มัวแต่ไปๆ มาๆ ฟ้าก็สว่างพอดี เจ้าเห็นข้าว่างนักหรือ”
เมิ่งเชียนเชียนทอดมองบทละครที่ถูกเขาอ่านจนจะหมด ก่อนกะพริบตาปริบๆ อย่างเรียบเฉย
ผู้บัญชาการใหญ่ลู่โน้มตัวอันสูงส่งลง ความกดดันอันแข็งแกร่งเจือกลิ่นอายของบุรุษโชยมาปะทะหน้า
นิ้วมือเย็นเยียบ
