เมิ่งเชียนเชียนได้ลิ้มลองถึงความลำบากในสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคยเป็นครั้งแรก
ตระกูลลู่ไม่ว่าจะขาดเงินเพียงใด ก็เป็นตระกูลขุนนางใหญ่ของเมืองหลวง หากตัดเรื่องที่นายท่านอาวุโสมีความดีความชอบเคยรับใช้ไท่ซ่างหวงออก ลู่สิงโจวทำงานในกรมโยธา ลู่หลิงเซียวเพิ่งจะสร้างคุณูปการทางการทหาร บุตรสาวพ่อค้าตัวเล็กๆ ไร้ญาติขาดมิตรในเมืองหลวงคนหนึ่ง คิดจะหลุดพ้นจากตระกูลลู่ ช่างยากเย็นยิ่งนัก
“เสี่ยวจิ่ว มีชีวิตรอดต่อไป…”
“ท่านพ่อ”
กลางดึก เมิ่งเชียนเชียนสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายอีกแล้ว เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาตามขมับ เปียกผมงามของนาง
“หึ สตรีที่อยากปีนเตียงข้ามีมากมาย แต่ที่รีบร้อนเรียกท่านพ่อนั้น เจ้าเป็นคนแรก”
น้ำเสียงไม่แยแสของลู่หยวนลอยเข้าโสต ชวนให้ใจสั่นสะท้าน
เมิ่งเชียนเชียนรีบปล่อยแขนเสื้อสีม่วงของเขา ลุกขึ้นนั่งอย่างไม่กระโตกกระตาก มองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “ผู้บัญชาการใหญ่ชอบบุกรุกห้องนอนสตรีหรือ”
“ข้าอยากไปที่ใดก็ไปที่นั่น!”
คุณธรรม ความละอายใจ จริยธรรม ผู้บัญชาการใหญ่ไม่มีสักอย่าง!
ลู่หยวนเอนพิงพนักเก้าอี้ที่ปูด้วยหนังพยัคฆ์อย่างเกียจคร้าน ขาเรียวยาวซ้อนทับกัน พาดอยู่บนที่รองเท้าอันประณีต
เรือนไห่ถังไม่มีเครื่องเรือนไม้จ
