ันทน์อันหรูหราเหล่านี้
เมิ่งเชียนเชียนกวาดตามองกระถางถ่านที่อยู่ด้านข้างต่อ ถ่านเงินด้านในก็กลายเป็นถ่านหงหลัวที่มีใช้เฉพาะเจ้านายในวังหลวง เขากลับได้ใช้ด้วย
ลู่หยวนพลิกหน้าบทละครในมือ พลางทำสีหน้าเดียดฉันท์เอ่ยว่า “สตรีเยี่ยงพวกเจ้าชอบอ่านสิ่งไร้สาระพวกนี้น่ะหรือ”
ตัวนางเองไม่ได้ชอบอ่านบทละคร แต่อ่านเพื่อจะได้เล่าให้เหล่าไท่จวินฟังต่างหาก
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ข้าน้อยไร้ปณิธานมุ่งมาดปรารถนา ทำผู้บัญชาการใหญ่ขบขันเสียแล้ว”
ลู่หยวนพลิกไปอีกหน้า “เสี่ยวจิ่วคือใคร”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ข้าน้อยอยู่ลำดับที่เก้าในบ้าน”
แอ้!
เสียงเด็กเล็กอันดุร้ายดังแว่วมาจากตะกร้า
เมิ่งเชียนเชียนจึงได้สังเกตเห็นแม่หนูน้อยบางคนที่กำลังโวยวายรอของกิน
นี่จะโทษนางไม่ได้ เพราะการมีตัวตนอยู่ของผู้บัญชาการใหญ่บางคนช่างแข็งแกร่งเกินไปแล้ว
เมิ่งเชียนเชียนอุ้มแม่หนูน้อยออกมาจากตะกร้า
แม่หนูน้อยเกร็งตัวขึ้นมา เมิ่งเชียนเชียนเห็นถึงความผิดปกติ ตาไวมือเร็วอุ้มนางออกไป
ฮัดชิ่ว!
แม่หนูน้อยจามออกมาอย่างแรง!
ลู่หยวนเอาบทละครขึ้นมาบังหน้านิ่งๆ ไว้ได้ทัน แววตามีไอสังหารวาบผ่าน
เมิ่งเชียนเชียนกะพริบตาปริบๆ อย่างหน้าซื่อตาใส
