แม่หนูน้อยขี้มูกโป่ง สีหน้ามึนงง
เมิ่งเชียนเชียนรีบป้อนนมให้นาง และเช็ดจมูกให้สะอาดสะอ้าน
ความอยากอาหารของแม่หนูน้อยไม่ได้รับผลกระทบเลยสักนิด กินนมดูดเอาๆ ไม่นานเหงื่อก็ออกไปทั้งตัว สีหน้าก็แดงเรื่อขึ้นไม่น้อย
เมิ่งเชียนเชียนโพล่งถามขึ้น “ไม่ทราบว่าควรเรียกบุตรสาวท่านว่าอย่างไร”
ลู่หยวนเอ่ยนิ่งๆ “เป่าจู[1]”
แม่หนูน้อยคล้ายฟังความประชดประชันของลู่หยวนออก จึงร้องอย่างดุร้ายยิ่ง แอ๊!
ผู้บัญชาการใหญ่บางคนแค่นหัวเราะ “หมูที่เจ้าหยิบเอง”
ในพิธีหยิบของเสี่ยงทายคนอื่นเขาหยิบลูกคิด หยิบเงินทอง หยิบพู่กัน นางกลับดียิ่ง คลานไปห้องครัวหยิบหมูย่างมาตัวหนึ่ง
เมิ่งเชียนเชียนครุ่นคิด ก่อนเอ่ยอย่างจริงจังว่า “เจ้าอยากกินเนื้อหรือ ตัวแค่นี้ยังกินเนื้อไม่ได้หรอกนะ”
หนูน้อยอ้าปากเล็กๆ ออก อวดฟันน้อยๆ ของตนให้เมิ่งเชียนเชียนดู
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ฟันขึ้นแล้วก็ยังกินไม่ได้”
หนูน้อยน้อยเนื้อต่ำใจ แอ้
ในขณะที่เมิ่งเชียนเชียนนึกว่าลู่หยวนคร้านจะบอกชื่อจริงของแม่หนูน้อยแล้ว ลู่หยวนก็พลิกหน้าบทละครเอ่ยนิ่งๆ ว่า “เป่าซู ชื่อเล่นเจาเจา”
ครั้นเป่าซูกินอิ่มหนำ เล่นเท้าน้อยๆ ของตัวเองอยู่สักพักก็หลับไป
เมิ่งเชียน
