เชียนมองลู่หยวนอย่างแนบเนียน
บทละครในมือลู่หยวนเหลือแค่ไม่กี่หน้าแล้ว เขาอ่านบทละครพลางเอ่ยนิ่งๆ ว่า “แอบมองข้ามาทั้งคืนแล้ว มีอะไรก็พูดมาตรงๆ”
คนผู้นี้ความรู้สึกไวเกินไปแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องที่รู้ตัวว่านางอยู่ในตรอกด้วย หรือในยามนี้ที่มองนางออกทะลุปรุโปร่ง
เพราะนางไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ ก็ลองมันดูสักตั้งแล้วกัน
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยแบบไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่งเกินไปว่า “ข้าน้อยอยากจะทำข้อแลกเปลี่ยนกับผู้บัญชาการใหญ่”
ลู่หยวนพลิกหน้าบทละคร เอ่ยเรียบนิ่งว่า “อย่าคิดว่าเจ้าป้อนนมลูกสาวข้าแค่ไม่กี่หน แล้วจะมีสิทธิ์ทำข้อแลกเปลี่ยนกับข้าได้นะ”
เมิ่งเชียนเชียนตรงเข้าประเด็น “สายลับของเป่ยเหลียงเข้าเมืองหลวงมาแล้ว”
“ข้ารู้”
“แต่องครักษ์เสื้อแพรยังตรวจสอบที่อยู่ของพวกเขาไม่พบ อีกทั้งองครักษ์เสื้อแพรคงตรวจไม่พบด้วย”
“อ้อ?”
ในที่สุดลู่หยวนก็เกิดความสนใจขึ้นมาบ้าง เขาปิดบทละคร ดวงตามีมนต์สะกดคู่นั้นหันมามองนาง
แววตาเขาเจือรอยยิ้ม ทว่าที่มากกว่านั้นคือไอสังหาร
เมิ่งเชียนเชียนสบสายตาเขา “สายลับของเป่ยเหลียงซ่อนตัวอยู่ที่หอหมื่นบุปผา”
ลู่หยวนหยักยกมุมปาก “ลู่หลิงเซียวเป็นคนบอกเจ้ารึ”
เมิ่งเ
