ชียนเชียนเอ่ยโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “บังเอิญได้ยินมาเจ้าค่ะ เขาไม่แน่ใจ และไม่กล้าไปตรวจสอบ แต่ข้าว่า ผู้บัญชาการใหญ่คงกล้า อย่างไรเสียใต้หล้านี้ก็ไม่มีที่ใดที่องครักษ์เสื้อแพรของผู้บัญชาการใหญ่มิกล้าไปอยู่แล้ว”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าจุดจบของการหลอกลวงข้าคืออะไร”
“ข้าน้อยมิกล้า”
“ข้ายังไม่ทันตอบตกลงว่าจะทำข้อแลกเปลี่ยนกับเจ้าเลย เจ้าก็บอกข้าก่อนเสียแล้ว ไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าเจ้าแล้วเปลี่ยนท่าทีไม่ยอมรับข้อตกลงรึ”
“ผู้บัญชาการใหญ่อาจจะมิใช่คนดี แต่มิใช่คนต่ำช้าแน่นอน”
ลู่หยวนแย้มยิ้มเจือความนัยลุ่มลึก “เจ้าต้องการสิ่งใด”
หลายวันต่อมา เมืองหลวงก็มีหิมะตกหนักอยู่หลายครา เมิ่งเชียนเชียนอ้างว่าพักรักษาตัว ตรวจบัญชีอยู่ที่เรือนไห่ถังเรื่อยมา
นางไม่ไปประจบคนในจวนเหล่านั้นอีกแล้ว ไม่เพียงแต่หยุดซื้อรังนกให้เหล่าฮูหยิน ค่าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยหลายอย่างก็ลดลงด้วย
เหล่าฮูหยินโมโหเจียนตาย ตามเมิ่งเชียนเชียนไปสั่งสอน เมิ่งเชียนเชียนไม่ไป
และข้อดีของหิมะก็คือเหล่าฮูหยินไม่กล้าเสี่ยงลื่นล้มมาสั่งสอนนางถึงเรือนไห่ถังด้วยตัวเอง
เหล่าฮูหยินกลับอยากเรียกลู่หลิงเซียวมาอบรมภรรยาตนเองนัก จนด้วยเกล้าที่ลู่หลิงเซียวไม่อยู่
องครักษ์เสื้อแพ
