รตรวจสอบเจอสายลับเป่ยเหลียงที่หอหมื่นบุปผาในเมืองหลวง สามคนถูกจับทันที อีกสองคนหลบหนีไป
ลู่หลิงเซียวเคยหลบซ่อนอยู่ที่เป่ยเหลียง คุ้นเคยกับความเสแสร้งของชาวเป่ยเหลียงดี กำลังวุ่นกับการจับสายลับให้ราชสำนัก ไม่ได้กลับจวนมาหลายวันแล้ว
เหล่าฮูหยินเพลิงโทสะเต็มท้อง ไม่มีที่ให้ระบายจนร้อนในขึ้นปากไปหลายตุ่ม
อุตส่าห์รอจนหิมะหยุดแล้ว คนจากบ้านเดิมของเหล่าฮูหยินก็มาหา
“คุณหนู เหล่าฮูหยินตามให้ท่านไปหาเจ้าค่ะ” ปั้นซย่าเข้ามาในห้องแล้วเอ่ย
เมิ่งเชียนเชียนเพิ่งดูบัญชีเละเทะเล่มสุดท้ายเสร็จ นางใช้พู่กันสีชาดวงจุดที่ผิด
“คุณหนู ไปหรือไม่เจ้าคะ” แม่นมหลี่ถามอย่างเป็นห่วง “ได้ยินว่าคนจากตระกูลจ้าวมา ดูท่าคงมาเรียกเงิน”
เหล่าฮูหยินทั้งกินเองทั้งเอาเงินไปเลี้ยงดูบ้านเดิม น่าเกียจยิ่งนัก แม้แต่แม่นมหลี่ยังทนดูไม่ได้
เมิ่งเชียนเชียนปิดสมุดบัญชี “มาพอดีเลย มีบางบัญชีที่ควรจะจัดการได้แล้ว”
กินของนางไปตั้งหลายปี ได้เวลาให้พวกเขาคายออกมาแล้ว!
ตระกูลจ้าวมาหาในครานี้เป็นน้องสะใภ้กับหลานชายของเหล่าฮูหยิน
เมิ่งเชียนเชียนเพิ่งมาถึงหน้าประตูก็เห็นจ้าวเหล่าฮูหยินร้องห่มร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลอยู่ “พี่หญิงใหญ่…ท่าน
