ต้องช่วยเหิงเกอร์นะ…เขาเป็นหลานชายแท้ๆ ของท่าน…ท่านช่วยเขาที…”
ฮูหยินรองเบ้ปาก “เขาไปล่วงเกินใครไม่ล่วง ดันล่วงเกินผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร พวกเราจะทำอะไรได้”
จ้าวเหล่าฮูหยินเอ่ย “เอาอย่างนี้…ให้เซียวเกอร์ไปร้องขอความเมตตาดีหรือไม่”
เหล่าฮูหยินเอ่ย “เซียวเกอร์…สองสามวันนี้ไม่อยู่บ้านเลย”
ไม่อยู่บ้านอะไรกัน เห็นๆ อยู่ว่าไม่สนิทชิดเชื้อกับองครักษ์เสื้อแพร ขอร้องไม่ได้!
จ้าวเหล่าฮูหยินเอ่ยทั้งน้ำตา “เหิงเกอร์เมา…ใช่ว่าจงใจหยอกเย้าคนเขาเสียหน่อย…อีกอย่างเขาก็ไม่รู้ว่าแม่นางผู้นั้นจะเป็นน้องสาวของผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร...ขอแค่สองหมื่นตำลึง…เรื่องนี้ก็แล้วกันไป…ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะตีเหิงเกอร์ให้ตายเลยนะ…”
ฮูหยินรองหน้าถอดสี “สองหมื่นตำลึง้ชียวรึ พวกเราตระกูลลู่จะเอาเงินมากมายเพียงนั้นมาจากไหน!”
จ้าวเหล่าฮูหยินเอ่ย “แม่หนูเมิ่งมีเงินมิใช่หรือ ขอจากนางมาก็สิ้นเรื่อง!”
เมิ่งเชียนเชียนเลิกม่านเดินเข้ามาในห้อง “ท่านย่าสะใภ้ อย่าว่าแต่ข้าไม่มีเงินมากมายเพียงนั้นเลย ต่อให้มี ข้าก็ไม่อาจเอาไปถมช่องโหว่ของตระกูลจ้าวได้มิใช่หรือ”
