ทางด้านลู่หลิงเซียวหลังออกจากเรือนไห่ถังด้วยความโมโห ก็คิดจะไปถามเหล่าฮูหยินให้กระจ่างทันที
ทว่ามานึกได้ว่าตนกำลังโมโห การ ‘ซักถาม’ เรื่องพรรค์นี้กับท่านย่าตนมันผิดต่อหลักความกตัญญู
เคราะห์ดีที่เรื่องบางเรื่องลือกันให้ทั่วในหมู่คนรับใช้แล้ว หากเขาสังเกตสักหน่อยก็จะสามารถสืบความได้
ที่แท้ในตอนที่ท่านปู่ยังอยู่ เคยปล่อยเงินกู้นอกระบบให้คนอื่นจำนวนไม่น้อย ท่านปู่เป็นขุนพล ไม่มีผู้ใดกล้าค้างหนี้เขา จึงทำเงินได้ในช่วงระยะแรก
ท่านปู่ทำเช่นนี้แล้วรุ่ง กิจการจึงใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ
ทว่าเงินกู้นอกระบบทำให้ผู้คนเดือดร้อนหนัก เมื่อไท่ซ่างหวง[1]ขึ้นครองราชย์ ราชโองการฉบับแรกก็คือยกเลิกเงินกู้นอกระบบในหมู่ปวงชน
ตอนนั้นผู้คนไม่น้อยต่างรีบถอนตัวทั้งๆ ที่กำลังรุ่งโรจน์ ท่านปู่ก็คิดจะถอนตัวเช่นกัน จนใจที่จำนวนเงินที่เขาปล่อยกู้นั้นมากเกินไป สุดท้ายก็สายไปเสียแล้ว ทำให้ขาดทุนย่อยยับ
เพื่อฟื้นตัวขึ้นมาอีกครั้ง ท่านปู่นำบ้าน ร้านค้าและบ้านสวนภายใต้ชื่อของตัวเองไปจำนองให้ธนาคาร ยืมเงินทุนมาก้อนหนึ่ง ร่วมลงทุนขนส่งเกลือกับผู้อื่น
ทว่าการขนส่งเกลือนั้นมันทำได้ที่ไหน อย่าว่าแต่ท่านปู่เป็นเพียงขุนพลขั้นสี่เลย ต่อให้เ
