นี่มันเรื่องอะไรกัน
เขาจะกลายเป็นยาจกได้อย่างไร
พูดจาเป็นหรือไม่
ลู่หลิงเซียวถลึงตาใส่คนรับใช้อย่างเย็นชา “ใครเป็นคนตัดเงิน”
คนรับใช้เอ่ยอย่างหวาดๆ ว่า “ฮูหยินน้อยขอรับ”
หลายปีมานี้ลู่หลิงเซียวอยู่แต่เป่ยเหลียงและชายแดนมาโดยตลอด พอกลับบ้านก็ไม่เคยถามเรื่องจุกจิกในจวนเลย ย่อมนึกว่าค่าใช้จ่ายในจวนยังเป็นท่านย่าหรือไม่ก็มารดาเป็นคนจัดการ
แน่นอนว่า หากเป็นเมิ่งเชียนเชียนก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสียท่านย่าก็อายุมากแล้ว มารดาก็ไม่ควรทำงานหนัก นางในฐานะหลานสะใภ้และลูกสะใภ้ แบ่งเบาภาระบ้างก็เป็นสิ่งสมควร
ณ เรือนไห่ถัง
เมิ่งเชียนเชียนกำลังอ่านบทละคร ปั้นซย่าเลิกม่านเข้ามาด้านในด้วยท่าทางไร้ชีวิตชีวา “คุณหนู ท่านเขยมาเจ้าค่ะ”
ความผิดหวังทั้งหมวดใช่ว่าจู่ๆ ก็เกิดขึ้น แต่มันสะสมมาจากเรื่องราวต่างๆ เรื่องแล้วเรื่องเล่า
ปั้นซย่าเห็นท่านเขยอีกครั้ง จึงไม่ได้ดีอกดีใจเช่นแต่ก่อน
ลู่หลิงเซียวไม่ได้ถือสาคนรับใช้คนหนึ่ง พอเขาเข้ามาในห้องก็รู้สึกถึงไออุ่นสายหนึ่งพุ่งมาปะทะหน้า
นอกห้องอากาศหนาวพื้นเย็น ในนี้อบอุ่นดั่งวสันต์ ห้องของเหล่าฮูหยินยังไม่เคยอบอุ่นถึงเพียงนี้
“ท่านย่ายังใช้กระถางถ่านแค่สองใบเอง เจ้ากลับ
