กๆ เรื่อง แต่ในใจนางกลับมีแค่ตัวเอง หากนางรู้ความได้สักครึ่งหนึ่งของเจ้า คงไม่เป็นเรื่องราวใหญ่โตถึงขนาดบ้านไม่สงบสุขเช่นนี้”
หลินหว่านเอ๋อร์ทำมือว่า : ฮูหยินน้อยอายุยังน้อย ท่านแม่ทัพใจกว้างให้มากหน่อย อย่าทำให้นางขุ่นเคือง
ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้ว “ข้าจะเลี่ยง วันหน้าจะพยายามยอมให้นาง เจ้าตั้งครรภ์อยู่คงลำบาก รีบพักผ่อนเถิด ครานี้ข้าสร้างความดีความชอบ ฝ่าบาททรงปูนบำเหน็จ รอบำเหน็จมาถึงแล้ว ข้าค่อยพาเจ้าไปซื้อผ้าใหม่ ซื้อให้เจ้ากับลูก เจ้าเลือกให้ตัวเองมากหน่อย”
หลินหว่านเอ๋อร์เอนซบอกเขา ใช้นิ้วเขียนฝ่ามือเขาว่า : ได้คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายท่านแม่ทัพ หว่านเอ๋อร์ก็พอใจมากแล้ว หว่านเอ๋อร์ไม่ปรารถนาสิ่งใดอีก
ลู่หลิงเซียวโอบไหล่นาง “ที่พาเจ้ากลับมาเมืองหลวง มิได้จะให้เจ้ามีชีวิตลำบากยากเข็ญ นอกจากตำแหน่งภรรยาเอกแล้ว คนอื่นได้ความรัก ได้เกียรติ ได้ความมั่งคั่ง ข้าจะมอบให้เจ้าทั้งหมด”
ณ เรือนไห่ถัง
เมิ่งเชียนเชียนเล่นเป็นเพื่อนเหล่าไท่จวินมาตลอดทั้งบ่าย พอย่ำราตรีก็ดูบัญชีต่อ
บัญชีในจวนแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งบัญชีใน อีกส่วนบัญชีนอก
บัญชีในคือการเบิกถอนทุกรายการภายในบ้าน บัญชีนอกคือกำไรและขา
