ไม่”
เหล่าไท่จวินโคลงศีรษะถาม
เมิ่งเชียนเชียนพลันอบอุ่นในหัวใจ พยักหน้าเอ่ย “ชอบเจ้าค่ะ ท่านย่าทวดให้อะไร เชียนเชียนล้วนชอบทั้งนั้น”
เหล่าไท่จวินเท้าเอว หัวเราะราวกับหญิงชราชั่วร้าย หึๆๆ~
เมิ่งเชียนเชียนถามอย่างฉงนว่า “ท่านย่าทวด ท่านเอาเงินมาจากไหนมากมายเพียงนี้”
เจ็ดแปดร้อยตำลึงไม่ใช่เงินน้อยๆ
เหล่าไท่จวิน “ทุนสำรองน่ะ”
เมิ่งเชียนเชียน “…”
ณ เรือนเฟิง
ลู่หลิงเซียวทานมื้อค่ำด้วยกันกับหลินหว่านเอ๋อร์
“ขอโทษนะ ผ้าโดนท่านย่าทวดซื้อไปเสียแล้ว เดี๋ยวข้าจะซื้อให้เจ้าใหม่”
เขาเอ่ยกับหลินหว่านเอ๋อร์
หลินหว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า ใช้ภาษามือสื่อว่า : ผ้าพวกนั้นมีเพียงพับเดียวที่เลือกให้ลูกของเรา ที่เหลือเดิมทีก็เลือกมาให้ฮูหยินน้อยทั้งสิ้น
ลู่หลิงเซียวเดิมทีเกิดความรู้สึกซาบซึ้งระคนรู้สึกผิดที่เมิ่งเชียนเชียนเลี้ยงดูครอบครัวมาหลายปี ครั้นได้ยินถ้อยคำของหลินหว่านเอ๋อร์ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเมิ่งเชียนเชียนยังไม่รู้ความเท่าหว่านเอ๋อร์เลย
นางเลี้ยงดูครอบครัวย่อมมีความดีความชอบ แต่นางก็ไม่ควรอาศัยความดีนี้ทำทุกอย่างตามอำเภอใจภายในจวน
ลู่หลิงเซียวกุมมือนางไว้ด้วยความสงสาร “ทำเจ้าลำบากแล้ว เจ้าหวังดีต่อนางในทุ
