นาง มองสมุดบัญชีข้างมือนาง “เล่มนี้เล่าว่าอย่างไรหรือ”
เมิ่งเชียนเชียนยิ้มเอ่ย “นี่มิใช่บทละครเจ้าค่ะ เป็นสมุดบัญชี พรุ่งนี้ข้าจะอ่านเล่มใหม่ แล้วมาเล่าให้ท่านย่าทวดฟังนะเจ้าคะ”
เหล่าไท่จวินพยักหน้าหงึกหงักยกใหญ่ “เช่นนั้นเจ้าอย่าลืมนะ!”
เมิ่งเชียนเชียนยิ้มจาง “เจ้าค่ะ”
เหล่าไท่จวินเผยยิ้มร้ายเมื่อได้ดั่งใจ หึหึ~
ปั้นซย่ากับแม่นมหลี่ถูกเหล่าไท่จวินหยอกเข้าให้ก็ปิดปากแอบหัวเราะอยู่ด้านข้าง
เหล่าไท่จวินยิ้มร้ายเสร็จ ก็ทำหน้ามีลับลมคมในเอ่ยว่า “เชียนเชียน เจ้าเดาสิว่าข้าซื้ออะไรให้เจ้า!”
“อืม…”
“เอาล่ะๆ เจ้าเดาไม่ถูกหรอก!”
เหล่าไท่จวินยกมือขึ้น “เอาเข้ามา!”
คนรับใช้สองคนหอบผ้างามหลากสีสันหลายพับเดินเข้ามา
แม่นมหลี่ปรับสายตามอง ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างตกใจว่า “นี่มัน…มิใช่ผ้าไหมดิ้นทองที่ร้านผ้าส่งมาหรอกหรือ”
แม่นางหลินเลือกมาให้บุตรในครรภ์ แต่เด็กคนหนึ่งไหนเลยต้องใช้ผ้ามากมายเพียงนี้ ไม่ว่าใครก็มองออกว่าความจริงแล้วนางเลือกมาให้ตัวเอง
นางก็ช่างเลือกเก่งเสียจริง เลือกแต่ผ้าไหมทอชั้นเลิศทั้งสิ้น
สวมใส่ผ้าราคาแพงเช่นนี้ ผู้ใดบ้างจะไม่บอกว่านางคือภรรยาเอกของแม่ทัพเจิ้นเป่ย
“เชียนเชียนชอบหรือ
