ลู่สิงโจวครุ่นคิดก่อนเอ่ย “เรื่องที่ผู้บัญชาการใหญ่ลู่มีลูกนั้น ปกปิดไว้มิดชิดเสียยิ่งกว่าข่าวการตายของเจ้าอีก ก่อนหน้านี้ไม่มีข่าวลือเล็ดลอดออกมาเลยแม้แต่น้อย”
เขาหยุดเว้นครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอีกว่า “อันที่จริงก็ใช่ว่าเขาจงใจปิดบัง แต่เรื่องที่เกี่ยวกับเขา ตราบใดที่เขาไม่อยากบอก ก็ไม่มีผู้ใดสืบรู้ได้”
ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้ว “ยังมีองครักษ์เสื้อแพรมิใช่หรือ”
ลู่สิงโจวถอนใจ “องครักษ์เสื้อแพรกลายเป็นลูกน้องของเขาตั้งนานแล้ว”
ลู่หลิงเซียวไม่อยากจะเชื่อ “เป็นไปได้อย่างไร…”
องครักษ์เสื้อแพรขึ้นตรงต่อฮ่องเต้แต่ละรัชสมัย แต่ไหนแต่ไรมาจะฟังเพียงคำสั่งของโอรสสวรรค์เท่านั้น
ลู่สิงโจวสีหน้าซับซ้อนทอดมองสีรัตติกาลนอกหน้าต่าง “บัดนี้ฝ่าบาทเป็นเพียงเด็กน้อยวัยยังไม่ถึงสิบชันษา ผู้บัญชาการใหญ่ลู่อ้างว่าโอรสสวรรค์ยังเยาว์ ขันอาสาดูแลองครักษ์เสื้อแพรแทน บอกว่ารอให้ถึงวันที่โอรสสวรรค์นั่งปกครองด้วยองค์เอง ก็จะคืนอำนาจการดูแลองครักษ์เสื้อแพรแก่โอรสสวรรค์”
ลู่หลิงเซียวเอ่ยเสียงเย็น “ถ้อยคำไร้สาระพรรค์นี้ก็กล้ากล่าวออกมาได้ พวกขุนนางก็เชื่อหรือ”
ลู่สิงโจวเอ่ย “เชื่อแล้วอย่างไร ไม่เชื่อแล้วอย่างไร”
ลู่หลิงเซียวหมดคำจะพูด
