พ่อ”
ลู่สิงโจวพยักหน้า “มาหาแม่เจ้าหรือ”
“อืม”
เมิ่งเชียนเชียนขานรับ
ลู่สิ่งโจวเอ่ยกับบุตรชายว่า “เจ้ากับเชียนเชียนกลับเรือนไห่ถัง รีบพักผ่อนเสีย พรุ่งนี้ต้องวุ่นอีกทั้งวัน”
ความนัยของถ้อยคำนี้ชัดเจนแจ่มแจ้งยิ่ง
ลู่หลิงเซียวมองเมิ่งเชียนเชียนแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยกับลู่สิงโจวว่า “ลูกทราบแล้ว”
ลู่หลิงเซียวย่อมไม่อยู่ค้างที่เรือนไห่ถังอยู่แล้ว เพียงแต่รู้สึกผิดต่อนาง จึงตัดสินใจไปส่งนางก่อน ให้เกียรตินางต่อหน้าคนรับใช้
ไหนเลยจะรู้เพิ่งออกจากเรือนหลัก เมิ่งเชียนเชียนก็เอ่ยกับเขาว่า “ข้ากลับเรือนไห่ถังเองได้ ท่านพี่ตามสบายเถิด”
ลู่หลิงเซียวชะงักงัน
บาดแผลที่เท้าของลู่หมู่ยังไม่หาย เดินในจวนยังพอไหว แต่งานเลี้ยงนางคงไม่ไปแล้ว
เมิ่งเชียนเชียนหลายปีมานี้ครองตนเป็นม่ายอยู่แต่เหย้าเฝ้าแต่เรือน นอกจากไปตามหาเหล่าไท่จวินที่หายตัวไป ก็แทบไม่เคยออกจากจวนเลย ฮูหยินรองจึงคิดจะออกงานเป็นเพื่อนเมิ่งเชียนเชียน
ทว่าหากนางไป นายท่านรองลู่ก็ต้องไปด้วย
นายท่านรองดันไม่ชอบการเข้าสังคมเป็นที่สุด หิ้วกรงนกเผ่นหนีไปแล้ว แทบทำเอาฮูหยินโมโหตาย
ผู้ที่ได้รับเชิญร่วมงานยังมีสหายร่วมงานของลู่สิงโจวอย่างใต้เท้
