น้ำเสียงไพเราะน่าฟังยิ่ง เจือด้วยความเย็นชาแต่กำเนิด ทั้งอันตรายทั้งโอหัง
บุรุษอาภรณ์ม่วงล้วงผ้าเช็ดหน้าขาวสะอาดออกมาผืนหนึ่ง เช็ดปลอกนิ้วก่อนจะโยนใส่กองโลหิต
ขณะนั้นเอง องครักษ์เสื้อแพรที่อุ้มเด็กก็เอ่ยขึ้น “นายท่าน เด็ก…จะทำอย่างไร”
บุรุษอาภรณ์ม่วงไม่ได้ตอบ แต่หันกายกลับ เดินเอ้อระเหยมาหยุดตรงหน้าเมิ่งเชียนเชียนราวกับเดินเล่นในสวน
ไอสังหารท่วมท้นปกคลุมตัวนาง
เขาเลิกร่มกระดาษน้ำมันของนางขึ้น ก่อนยกยิ้มมุมปาก “เห็นอะไรหรือไม่”
เหล่าองครักษ์เสื้อแพรพลันระแวดระวังขึ้นมาทันที มีคนมารึ นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะไม่รู้ตัวเลย!
บุรุษอาภรณ์ม่วงมีรูปร่างสูงใหญ่ บดบังนางเอาไว้พอดี
เมิ่งเชียนเชียนกางร่มกระดาษน้ำมันเอียงไปเป็นครึ่ง “ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”
บุรุษอาภรณ์ม่วงเลิกคิ้ว “อ้อ?”
เหล่าองครักษ์เสื้อแพรกระชับดาบปักวสันต์ในมือแน่น
ฆ่าปิดปาก!
บุรุษอาภรณ์ม่วงยิ้มถามว่า “อุ้มเด็กเป็นหรือไม่”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “เป็น”
บุรุษอาภรณ์ม่วงไม่ได้หันกลับมา เพียงยกมือขึ้น
องครักษ์เสื้อแพรคนนั้นกระจ่าง รีบส่งทารกที่ร้องไห้จนหน้าดวงน้อยม่วงคล้ำไปให้เมิ่งเชียนเชียน
จะว่าไปก็พิกลนัก แม่หนูน้อยครั้นอยู่ในอ้อมแขนเมิ่งเชียน
