ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนที่สัญจรบนท้องถนนก็เริ่มบางตา
ทันใดนั้น เมิ่งเชียนเชียนก็ได้ยินเสียงร้องห่มร้องไห้ราวกับใจจะขาดปอดจะฉีก
“เถ้าแก่ ร้านพวกเจ้ามีเด็กหรือ”
“ไม่มีนี่”
เมิ่งเชียนเชียนลุกขึ้น วางเศษเงินไว้บนโต๊ะคิดเงิน “ขอยืมร่มหน่อย”
นางกางร่มกระดาษน้ำมัน เดินออกไปทางประตูหลัง ย่างเข้าสู่สายฝนอย่างแน่วแน่
ม่านฝนกระหน่ำเทใส่ตรอกแห่งหนึ่งที่มีศพเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
องครักษ์รูปร่างกำยำจำนวนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนด้วยไอสังหารทั่วร่าง คราบโลหิตตรงปลายดาบไหลลงมาตามน้ำฝน ไหลย้อยเป็นธารโลหิตคดเคี้ยวสายหนึ่งบนพื้น
เครื่องแบบมัจฉาเหิน[1] ดาบปักวสันต์[2]
เป็นองครักษ์เสื้อแพร
องครักษ์เสื้อแพรเพียงคนเดียวที่ไม่ชักดาบออกจากฝัก กำลังตัวแข็งทื่ออุ้มทารกน้อยที่ร้องไห้งอแง สีหน้าทรมานเสียยิ่งกว่าโดนดาบแทง
ไม่ไกลกันนั้น บุรุษผู้หนึ่งในอาภรณ์สีม่วง ใช้นิ้วที่สวมปลอกเหล็กบีบคอหญิงสาวนางหนึ่งไว้ จับนางกดกับกำแพงซึ่งลายพร้อยไปด้วยรอยร้าวอย่างไม่คิดจะรักหยกถนอมบุปผา[3]
“เจ้าจะฆ่าข้าไม่ได้นะ…ข้าเป็น…ของเด็ก…”
สตรียังเอ่ยไม่ทันจบ บุรุษอาภรณ์ม่วงก็ขยับฝ่ามือ บิดคอนางสะบั้น
“ข้าจะฆ่าคน แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้า”
