ลู่หลิงหลงตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยถูกใครแตะต้องแม้แต่ผมสักเส้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการโดนตบหน้าเลย
แก้มซ้ายของนางพลันแสบร้อน เจ็บสุดจะบรรยาย แต่ที่มากกว่านั้นคือตกตะลึง
“เจ้าตบข้ารึ”
นางยกมือขึ้นตบคืนทันที
เพียะ!
เมิ่งเชียนเชียนฟาดแก้มขวาของนางต่อ
ครานี้ลู่หลิงหลิงโดนตบจนเซ่อไปโดยสมบูรณ์
นี่ยังใช่พี่สะใภ้อ่อนแอที่ถูกตนรังแกก็ไม่กล้าส่งเสียงสักแอะผู้นั้นอยู่หรือไม่
ตนไม่ได้ตาฝาดไปกระมัง
ความเจ็บแปลบบนสองแก้ม เตือนสติลู่หลิงหลงว่าทั้งหมดทั้งมวลนี้เป็นเรื่องจริง ตนโดนพี่สะใภ้อ่อนแอผู้นี้ตบหน้าจริงๆ
“เจ้ากล้าตบข้า เมิ่งเชียนเชียนเจ้าเสียสติไปแล้ว!”
“ตบได้ดี! ตบได้ดี!”
เหล่าไท่จวินกระโดดออกมาจากหลังภูเขาจำลอง นางอยากจะแอบย่องไปถีบเสริมให้สักสองหน แต่โดนเมิ่งเชียนเชียนดึงไว้
ลู่หลิงหลงโมโหยกใหญ่ “ท่านย่าทวด!”
เหล่าไท่จวินแลบลิ้นใส่ แบร่ๆๆ
เมิ่งเชียนเชียนถามลู่หลิงหลงเสียงเรียบ “จะเอาอีกหรือไม่”
ลู่หลิงหลงกัดฟันกรอด
ขณะนั้นเอง ลู่หลิงเซียวก็มา
“ท่านย่าทวด”
เขาคารวะให้เหล่าไท่จวินก่อน
ลู่หลิงหลงพลันเหมือนเจอดาวช่วยชีวิต ขอบตาแดงก่ำ กอดแขนเขาร้องไห้ขึ้นมา “พี่ใหญ่! ท่านต้องตัด
