เขาเข้าใจนางผิดไป
“เจ้าหนุ่มนี้เป็นใครรึ”
เหล่าไท่จวินขมวดคิ้วสีดอกเลาหันมองลู่หลิงเซียว
ลู่หลิงเซียวรีบเอ่ย “ท่านย่าทวด ข้าคือเหลนของท่าน หลิงเซียว”
เหล่าไท่จวินเอ่ย “เจ้าตายไปแล้วมิใช่หรือ”
ท่านย่าทวดยังจำตนได้ ลู่หลิงเซียวดีใจยิ่ง “เรื่องนี้เล่าแล้วยาวขอรับ”
เหล่าไท่จวินทำมือปฏิเสธ “เช่นนั้นก็ไม่ต้องเล่า! เชียนเชียน พวกเราไปกัน!”
เหล่าไท่จวินจูงมือเมิ่งเชียนเชียนเดินไปข้างหน้า
ลู่หลิงเซียวกำลังจะตามไป เหล่าฮูหยินก็ออกมาจากห้องส่วนตัวฝั่งตะวันตกที่ไกลที่สุดพร้อมกับนายท่านรองลู่
เหล่าฮูหยินไม่มองเหล่าไท่จวินกับเมิ่งเชียนเชียนที่เดินผ่านข้างกายตนไปแม้แต่น้อย รีบร้อนเดินมาหาลู่หลิงเซียว ก่อนจะกอดเขาร้องห่มร้องไห้สนั่นลั่นฟ้า
“เซียวเกอร์…หลานชายข้า…เจ้ากลับมาเสียที…”
เหล่าไท่จวินตัวสั่น แลบลิ้นอาเจียนแห้ง “แหวะ”
ครั้นขึ้นรถม้า เหล่าไท่จวินก็หยิบขนมสภาพยู่ยี่ที่ซ่อนมาตลอดทั้งเช้าออกมา ยื่นส่งให้เมิ่งเชียนเชียน แววตากระจ่างใสราวกับเด็กน้อย
พ่อบ้านหลิวบอกว่า เจ้าเด็กหนุ่มหน้าเหม็นคนนั้นพาสตรีชั่วกลับมาด้วย
“กินขนมกุ้ยฮวานะ เชียนเชียนไม่เศร้านะ”
