ลู่หลิงเซียวเอ่ยจบ ครู่ใหญ่ทีเดียวไม่รอคำตอบจากเมิ่งเชียนเชียน ก็หันหน้าไปมองเมิ่งเชียนเชียนแวบหนึ่ง
สุดท้ายพบว่าเมิ่งเชียนเชียนกำลังจดจ้อง…บั้นท้ายของตนเขม็ง
ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้วมุ่น ขยับเบี่ยงไปด้านข้างเล็กน้อย ก่อนมองบริเวณที่ตนเพิ่งจะนั่งไปเมื่อครู่ พลางถาม “มีอะไรสกปรกติดหรือ”
เมิ่งเชียนเชียนชะงัก “ท่านพี่อย่าว่าตัวเองเช่นนี้เลย”
ลู่หลิงเซียว “…”
ลู่หลิงเซียวข่มเพลิงโทสะพลางเอ่ยว่า “ช่างเถิด เจ้าอายุยังน้อย ข้าจะไม่ถือสาเจ้า เจ้าทำกิริยาหยาบคายต่อหน้าข้าก็แล้วไปเถิด แต่อย่าได้ล่วงเกินท่านแม่เด็ดขาด”
เมิ่งเชียนเชียนจึงเอ่ย “ท่านแม่ดีกับข้ายิ่งนัก ไยข้าต้องล่วงเกินนางด้วยเล่า”
ลู่หลิงเซียวโดนเมิ่งเชียนเชียนตอกหน้าหงายอีกหน
ลู่หลิงเซียวมองนางแวบหนึ่ง เอ่ยด้วยน้ำใสใจจริงว่า “ตราบใดที่เจ้าสงบเสงี่ยมเจียมตัว ภายหน้าข้าก็จะดีต่อเจ้าเช่นกัน”
“อ้อ”
เมิ่งเชียนเชียนขานรับอย่างเฉยเมย
ปฏิกิริยาทั้งหมดของเมิ่งเชียนเชียน ช่างแตกต่างจากที่ลู่หลิงเซียวคาดคิดไว้ทั้งสิ้น
ลู่หลิงเซียวเตรียมใจโดนนางร้องห่มร้องไห้โวยวายใส่มาแล้วแท้ๆ ยามนี้กลับรู้สึกเหมือนตีหมัดลงบนฝ้าย[1]
ลู่หลิงเซียวค่อนข้าง
