วันที่หนึ่ง เดือนสิบสอง ตระกูลลู่แขวนโคมไฟประดับผ้า วุ่นงานกันหมด
สาเหตุหาใช่อื่นใด บุตรชายสายตรงตระกูลลู่ที่สู้รบจนตัวตายอยู่ชายแดนเมื่อห้าปีก่อนได้กลับมาแล้ว
ไม่เพียงปลอดภัยไร้เรื่องราว ยังสร้างความดีความชอบในสงครามอย่างองอาจ ถูกฝ่าบาทแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพเจิ้นเป่ย ตำแหน่งขุนนางขั้นสาม
เมิ่งเชียนเชียนยืนอยู่หน้าประตู แอบพินิจบุรุษในชุดเกราะสีเงินที่อยู่ภายในโถงบุปผาเงียบๆ
เมื่อห้าปีก่อน นางแต่งเข้าตระกูลลู่ตามคำสั่งของปู่และบิดา ผู้ใดจะคิดว่าแม้แต่หน้าตาของสามียังไม่เคยได้ยล สามีก็รับราชโองการไปออกศึกเสียแล้ว
เพียงไม่นาน ชายแดนก็ส่งข่าวร้ายมาว่าสามีนางสิ้นชีพภายใต้คมดาบของกองทัพเป่ยเหลียง ศพไม่เหลือแม้แต่กระดูก
ตรงหน้าประตูยังมีสตรีแปลกหน้ายืนอยู่อีกคน เมิ่งเชียนเชียนไม่เคยเห็นนางที่จวนมาก่อน
“เจ้าเพิ่งตัดใจกลับมารึ…เพิ่งจะตัดใจกลับมาได้รึ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าแม่ร้องห่มร้องไห้จนตาจะบอดอยู่แล้ว! ในเมื่อเจ้าปลอดภัยดี…ไยไม่ส่งจดหมายกลับมาที่บ้านบ้าง…หลายปีมานี้แม่มีชีวิตอย่างไร…เจ้าเคยคิดถึงบ้างหรือไม่ เจ้าอยากให้แม่ร้อนใจตายใช่หรือไม่…”
ลู่หมู่[1]ใช้มือทุบเขาพลางร้องห่มร้องไห้ระลอกใหญ่
ลู่หลิงเ
