ซียวเอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่า “ทำท่านแม่เป็นห่วงแล้ว ลูกมันอกตัญญู!”
เขาเอ่ยพลางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ก่อนคุกเข่าให้มารดาอย่างแรง!
เมิ่งเชียนเชียนมองแผ่นหลังกว้างและกำยำของบุรุษตาไม่กะพริบ
คล้ายรู้สึกถึงสายตาที่แอบมองมาของเมิ่งเชียนเชียน ลู่หลิงเซียวพลันหันหน้ากลับมา แววตาคมกริบมีไอสังหารและประกายเย็นเยียบวาบผ่าน “ใครน่ะ”
เมิ่งเชียนเชียนชะงัก
ลู่หลิงเซียวก็ชะงักไปเช่นกัน
ลู่หมู่รีบปาดน้ำตา ดึงลู่หลิงเซียวให้ลุกขึ้น ก่อนกวักมือเรียกเมิ่งเชียนเชียน “เชียนเชียน รีบเข้ามาสิ”
เมิ่งเชียนเชียนสาวเท้าเดินเข้ามายืนอยู่ข้างกายแม่สามี
ลู่หมู่ยิ้มพลางคว้ามือเมิ่งเชียนเชียนมาจับ “เชียนเชียน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาคือใคร”
เมิ่งเชียนเชียนพยักหน้า “สามี”
คำว่า ‘สามี’ เสียงอ่อนหวานนี้ ทำเอาลู่หลิงเซียวชะงักงันอีกหน ไอสังหารจากสนามรบมลายหายไปสิ้น!
“ถูกต้อง เขาคือสามีของเจ้า”
ลู่หมู่รอยยิ้มกว้างกว่าเดิม หันไปเอ่ยกับบุตรชายว่า “หลายปีมานี้เชียนเชียนลำบากมากทีเดียว พอเจ้าไป นางก็เป็นแม่ม่ายน้อยอยู่ห้าปีเต็ม ไม่เคยคิดจะแต่งงานใหม่เลย ในเมื่อเจ้าแกล้งตาย เชียนเชียนก็รอคอยไม่เสียเปล่า เจ้ากลับมาแล้ว เชียน
