กระอักกระอ่วน เขากวาดตามองไปเห็นจดหมายเก่าหลายฉบับที่เริ่มเหลืองบนโต๊ะข้างเตียง
เขาจำมันได้ในปราดเดียวว่าเป็นจดหมายที่เขาเขียนมาให้นางในตอนนั้น
เดือนละฉบับ ทั้งหมดหกฉบับ
อันที่จริงก็ไม่ได้มีใจความอะไร เพียงแค่ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ กำชับให้นางกินข้าว กตัญญูต่อท่านพ่อท่านแม่ ท่านย่าและท่านย่าทวด
นางไม่รู้หนังสือ สองสามฉบับแรกล้วนไหว้วานให้ท่านแม่ช่วยตอบกลับให้ มีเพียงฉบับสุดท้ายที่นางเป็นคนตอบกลับเอง ลายมือยึกยือโย้เย้ ราวกับยันต์กันผีอย่างไรอย่างนั้น
ที่แท้ เพื่อจะตอบจดหมายเขา นางจึงเริ่มเรียนเขียนอ่านกับท่านแม่
นางถามเขาในจดหมายว่าจะกลับบ้านเมื่อใด
เขาบอกว่ารอให้นางโตแล้ว เขาจะกลับมา
ยามนี้นางโตขึ้นจริงๆ แล้ว เขาก็กลับมาตามสัญญาแล้วเช่นกัน
เพียงแต่ระหว่างเรากลับไปเป็นเหมือนเก่าไม่ได้อีกแล้ว
เขามีหว่านเอ๋อร์แล้ว ได้เข้าใจความรักเป็นครั้งแรกในชีวิต เขาไม่มีทางตกหลุมรักสตรีอื่นได้อีก
ต่อให้เป็นภรรยาที่แต่งกันมาตั้งแต่ยังเยาว์ของตนก็ตาม
ลู่หลิงเซียวมองดวงหน้าเยาว์วัยไร้เดียงสาของเมิ่งเชียนเชียน ยังอยากจะกล่าวบางอย่างอีก แต่มีเสียงสาวใช้ดังขึ้นด้านนอกอย่างร้อนรนเสียก่อน
“ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ท
