ัพท่านอยู่หรือไม่ จู่ๆ แม่นางหว่านเอ๋อร์ก็ไม่ค่อยสบาย…”
ลู่หลิงเซียวสีหน้าพลันเปลี่ยน ลุกพรวดขึ้นเดินออกไปโดยไม่เหลียวกลับมาแล!
ปั้นซย่ากับแม่นมหลี่เข้ามาในห้อง
ทั้งสองเป็นหญิงรับใช้ที่ติดตามเมิ่งเชียนเชียนแต่งเข้ามา และเป็นคนที่เมิ่งเชียนเชียนไว้ใจมากที่สุดในตระกูลลู่
เมิ่งเชียนเชียนปรายตามองจดหมายที่ถูกบรรจงวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง พลางเอ่ยนิ่งๆ “ต่อไปนี้ห้ามตัดสินใจเองโดยพลการอีก”
ปั้นซย่าก้มหน้าลงอย่างประหม่า “ทราบแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “เปลี่ยนผ้าปู”
ปั้นซย่ารีบเอ่ย “เจ้าค่ะ!”
หลังจากเปลี่ยนผ้าปูที่นอนแล้ว เมิ่งเชียนเชียนก็ให้ปั้นซย่าหยิบกล่องแกะสลักลายดอกไม้ของตนออกมา
ด้านในเต็มไปด้วยจดหมายที่เมิ่งเชียนเชียนเขียนถึง ‘สามีผู้วายชนม์’ ตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมา มีถึงร้อยกว่าฉบับ ลายมือจากที่ดูไม่ได้ ก็ค่อยๆ เริ่มมีเอกลักษณ์ชัดเจน จนกระทั่งเป็นลายมือเสี่ยวข่าย[2]ที่ประณีตงดงามเจริญตาราวกับปักดอกไม้
ปั้นซย่ารีบถามว่า “คุณหนู ให้ส่งจดหมายพวกนี้ไปให้ท่านเขยหรือไม่เจ้าคะ พอท่านเขยทราบความในใจของคุณหนูในหลายปีที่ผ่านมา จะต้องเปลี่ยนใจแน่นอน!”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยโดยไม่ต้องคิดเล