ยว่า “เผาทิ้ง”
มิตรภาพความรักเป็นสิ่งล้ำค่าที่หายาก แต่สำหรับคนบางคนก็ไม่คู่ควร
ตอนนั้นเมิ่งเชียนเชียนแต่งเข้าตระกูลลู่ ประการหนึ่งเพื่อขจัดเสนียดจัญไรให้เหล่าไท่จวิน[3] และยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ไม่มีผู้ใดรู้ นั่นก็คือช่วยตระกูลลู่ที่กำลังร้อนเงิน
ตระกูลลู่ภายนอกมีหน้ามีตา แต่ความจริงนั้นหนี้สินท่วมท้น เป็นสินเจ้าสาวมหาศาลที่เมิ่งเชียนเชียนนำติดตัวมาด้วย ได้ช่วยถมหลุมว่างของตระกูลลู่ให้เต็ม
ค่าใช้จ่ายภายในจวนช่วงหลายปีที่ผ่านมา ล้วนอาศัยเงินทองจากสินเจ้าสาวของเมิ่งเชียนเชียนเจือจุนทั้งสิ้น
ปั้นซย่าสะอื้นถามว่า “คุณหนู จะเผาจริงๆ หรือเจ้าคะ เช่นนั้นความทุ่มเทในช่วงหลายปีที่ผ่านมาของคุณหนูจะนับเป็นอะไร”
เมิ่งเชียนเชียนหยิบขนมแป้งทอดขึ้นมาชิ้นหนึ่ง “นับว่าเป็นความจริงใจที่ป้อนให้หมามันกิน”
แม่นมหลี่เดินมาหา ก่อนขมวดคิ้วเอ่ย “คุณหนูบอกว่าให้เผาทิ้งไป เจ้าไม่ได้ยินหรือไร”
ปั้นซย่าทนไม่ไหวอีกต่อไป ร้องไห้ขึ้นเสียงดัง
“ท่านเขยทำเกินไปแล้ว…ท่านเขยทำเช่นนี้กับคุณหนูได้อย่างไร…คุณหนูจะใช้ชีวิตอยู่ในจวนหลังจากนี้ได้อย่างไรกัน…”
แม่นมหลี่หันกลับไปมองเมิ่งเชียนเชียนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นับขนมแป้งทอ
