ดเงียบๆ ก่อนถอนหายใจยาวเหยียด
นั่นน่ะสิ
คุณหนูของนางไม่ได้มีชาติกำเนิดสูงส่ง ซ้ำยังไม่มีคนจากบ้านเดิมคอยอยู่ข้างๆ ยามได้รับความไม่เป็นธรรมมาแม้แต่คนให้ฟังสักคนยังไม่มี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหาคนคอยให้ท้ายเลย
เดิมทีท่านเขยควรจะเป็นที่พึ่งที่ใหญ่ที่สุดให้กับคุณหนู ยามนี้กลับมีสตรีอื่นข้างนอกเสียแล้ว ซ้ำยังพากลับจวนมาอย่างโจ่งแจ้ง
วันหน้าจะให้คุณหนูของนางยืนหยัดอยู่ในตระกูลลู่ได้อย่างไร
แม่นมหลี่พลันนึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมา “คุณหนู เอาอย่างนี้ดีหรือไม่…”
“แม่นม” เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยขัด
“เจ้าค่ะ คุณหนู”
“ข้าจะนอนแล้ว ออกไปอย่าลืมปิดประตูด้วย พรุ่งนี้เช้าไม่ต้องปลุกข้า แล้วก็ ขนมแป้งทอดวันนี้ขาดไปห้าชิ้นนะ”
แม่นมหลี่ชะงัก
เมิ่งเชียนเชียนนั่งบนเตียงปาปู้[4] แล้วปล่อยม่านมุ้งลง
เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งเชียนเชียนนอนจนตื่นขึ้นมาเอง
ตื่นมาก็ถูกแจ้งว่า ลู่หลิงเซียวมาหาตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว นั่งรอนางอยู่ในห้องอุ่นมาตลอด
นี่ทำให้ปั้นซย่ากับแม่นมหลี่ที่หมดความหวังไปนานแล้ว กลับมาคาดหวังใหม่อีกครั้ง
ทั้งสองเลือกกระโปรงรัดเอวสีชมพูอ่อนสดใสให้เมิ่งเชียนเชียนใส่ เข้าคู่กับเสื้อคลุมขนสัตว์สูงค่าสีชมพูลูกท้อแซมขาว
เ
