อไปดูท่านย่าทวดก่อน”
ลู่หลิงเซียวเอ่ยจบ ก็เร่งฝีเท้าตามเมิ่งเชียนเชียนไป
ทั้งคู่มาถึงหน้าประตู
ลู่หลิงเซียวยกมือขึ้นเคาะประตู
“ท่านย่าทวด ข้าเองขอรับ หลิงเซียว เซียวเอ๋อร์ของท่านกลับมาแล้ว ท่านเปิดประตูที!”
“ท่านย่าทวด ท่านเปิดประตูที”
“ข้าเอง ข้ากลับมาแล้วจริงๆ”
ไม่ว่าลู่หลิงเซียวจะเคาะประตูเรียกอย่างไร ประตูห้องก็นิ่งสนิท
“หรือจะเกิดเรื่องขึ้น”
ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้ว กำลังจะพังประตูเข้าไป
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า “ท่านย่าทวด”
ประตูเสียงดังแอ๊ด แง้มออกเป็นช่องเล็กๆ
เหล่าไท่จวินแนบอยู่ตรงช่องประตู ชำเลืองมองไปด้านนอกด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ
หลังจากเห็นเมิ่งเชียนเชียน นางก็คว้าเมิ่งเชียนเชียนเข้ามา จากนั้นก็สะบัดประตูปิดอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย!
ลู่หลิงเซียว “…”
ไท่จวินผู้เฒ่าหน้าตาหดหู่ ราวกับเด็กน้อยที่ทำผิดมา “เชียนเชียน ข้าทำกางเกงเปื้อนอีกแล้ว”
เมิ่งเชียนเชียนเปิดสัมภาระออก “ข้าจะเปลี่ยนให้ท่าน”
ครู่ต่อมา เหล่าไท่จวินก็ออกมาอย่างมีชีวิตชีวา
ลู่หลิงเซียวมองเหล่าไท่จวินที่ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้วหันมองเมิ่งเชียนเชียนที่เก็บสัมภาระอย่างใจเย็น พลันแจ่มแจ้งว่าเมื่อครู่นี้
