จี้ ย่าเจ้ากับอารองกลัวว่าอาการนางจะกำเริบ จึงพานางมา เหลือแค่หนึ่งจิน[1]สุดท้าย คนเขาจ่ายแม้กระทั่งเงินไปแล้วด้วย ย่าทวดเจ้าเลอะๆ เลือนๆ ไม่ฟังเหตุผล แย่งขนมกุ้ยฮวามา ซ้ำยังตีคนเขาด้วย! หากเป็นชาวบ้านธรรมดา…หรือต่อให้เป็นตระกูลขุนนางก็ต้องไว้หน้าให้ตระกูลลู่เราบ้าง แต่คนผู้นั้นคือพ่อบ้านของจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวง! คนของผู้บัญชาการใหญ่ลู่เชียวนะตระกูลลู่เราล่วงเกินไม่ได้!”
ได้ยินว่าเป็นจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวง ลู่หลิงเซียวก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา
เขาอยู่ชายแดนมาห้าปี กลับเคยได้ยินชื่อผู้บัญชาการใหญ่ประจำนครหลวงท่านนี้มาไม่น้อย
นี่คือขุนนางโฉดที่ผู้คนต่างอยากฆ่าให้ตาย เขาควบคุมราชสำนัก กำจัดผู้ต่อต้าน เป็นภัยต่อชาติบ้านเมือง กระทำผิดมากมายเกินกว่าจะนับได้!
แม้ว่าจะแซ่ลู่เช่นกัน แต่สองตระกูลกลับไม่เกี่ยวข้องกันแต่อย่างใด
หากเป็นเขาล่ะก็ คงไม่ใช่เรื่องของการล่วงเกินได้หรือไม่แล้วล่ะ
คนผู้นี้จิตใจโหดเหี้ยมไร้ความปราณี ถือสาแม้กระทั่งเรื่องเล็กๆ น้อยๆ คนใต้ปกครองแต่ละคนก็โอหังอวดดี ไม่เห็นกฎหมายอยู่ในสายตา
…ทีนี้ชักยุ่งยากแล้วสิ
“หลิงเซียว เจ้ารีบคิดหาวิธีสิ!”
“อาสะใภ้รองอย่าร้อนใจไป ข้าข
