่ำ
ลู่หลิงเซียวมายังเรือนไห่ถัง
เมิ่งเชียนเชียนเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ กำลังฟุบกับเตียงอ่านตำราพลางกินขนมแป้งทอด แกว่งขาขาวเนียนไปมาอย่างเอ้อระเหย
อะแฮ่ม
ลู่หลิงเซียวกระแอมอยู่หน้าประตู
เมิ่งเชียนเชียนร่างน้อยสะดุ้งโหยง ยัดตำราใส่ใต้หมอน แล้วใช้ผ้าไหมคลุมจานขนมแป้งทอดเอาไว้
จากนั้นนางก็ลุกขึ้นนั่งเร็วรี่ วางมาดจริงจังราวกับบุตรสาวของตระกูลมั่งมีในสายตาผู้อื่น
“ข้าเข้าไปนะ” ลู่หลิงเซียวเอ่ย
“อืม”
เมิ่งเชียนเชียนขานรับ ไม่วายใช้สายตาชำเลืองมองขนมแป้งทอด “ข้าไม่ได้แอบกินนะ”
แก้มนางนูนป่อง ปากมันแผลบ ยิ่งปกปิดก็ยิ่งเผยพิรุธ
ลู่หลิงเซียวเดิมนึกว่าตนจะได้เห็นภรรยาตัวน้อยโศกเศร้าเสียใจเจียนตาย ผู้ใดจะคิดว่าอีกฝ่ายไร้ซึ่งท่าทางเสียใจแม้แต่น้อย ซ้ำยังมีแก่ใจกินด้วย
ลู่หลิงเซียวพลันรู้สึกอธิบายไม่ถูกขึ้นมา
เขาขมวดคิ้ว มานั่งลงข้างเตียง “ข้ามาเพื่อจะคุยเรื่องหว่านเอ๋อร์กับเจ้า คุยเสร็จก็จะไป”
เมิ่งเชียนเชียนสีหน้าทะมึนขึ้นมา
แบบนี้ถึงจะเข้าท่าหน่อย ท่าทางไม่แยแสเมื่อครู่นี้คงจะแสร้งทำสินะ
ลู่หลิงเซียวส่ายหน้า เท้าสองมือกับหัวเข่า เอ่ยว่า “ต่อไปนี้หว่านเอ๋อร์จะมาอยู่ที่ตระกูลลู่ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ยินด
