ตั้งแต่ยังเยาว์ ไม่รู้จักใครในบ้านเลยสักคน ไม่รู้ว่าไปแอบร้องไห้มากี่หนแล้ว…แม่นางหว่านเอ๋อร์ รบกวนเจ้าหลบไปก่อน”
สตรีหันมองลู่หลิงเซียว
ลู่หลิงเซียวเอ่ยเสียงนุ่มกับนางว่า “เจ้าไปรอข้าที่ห้องอุ่นก่อน”
สตรีออกไปอย่างอาลัยอาวรณ์
ครั้นภายในห้องไร้คนนอกแล้ว ลู่หมู่พลันมีสีหน้าขึงขังขึ้น “เชียนเชียนครองตนเป็นม่ายเพื่อเจ้ามาห้าปี เจ้ากลับพาสตรีนางหนึ่งกลับมาจากชายแดนด้วย เจ้าไม่ละอายใจต่อเชียนเชียนหรือ ข้าขอเตือนเจ้าไว้เลยนะ ให้มาเป็นแขกย่อมได้ แต่ให้ข้ายอมรับนางนั้นไม่มีทางเด็ดขาด!”
ลู่หลิงเซียวสีหน้าพลันเปลี่ยน “ท่านแม่!”
ลู่หมู่เอ่ย “นางเป็นบุตรสาวของผู้มีพระคุณของเจ้า ไม่ว่าจะมองในมุมความรู้สึกหรือเหตุผล ตระกูลลู่เราล้วนติดค้างบุญคุณของนาง เจ้าไม่ต้องยุ่งเรื่องของนางแล้ว ข้าจะต้อนรับขับสู้นางเอง”
ลู่หลิงเซียวถามว่า “ท่านแม่คิดจะทำเช่นไร”
ลู่หมู่เอ่ย “ข้าจะรับนางมาเป็นลูกบุญธรรม แล้วจัดหาสินเจ้าสาวที่เหมาะสมให้นาง ให้นางออกเรือนในฐานะคุณหนูตระกูลลู่อย่างเชิดหน้าชูตา!”
ลู่หลิงเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ท่านแม่ หว่านเอ๋อร์ตั้งครรภ์แล้ว”
ลู่หมู่ตกตะลึง
ตกค
