ลู่หมู่อย่างจริงจังว่า “ท่านแม่ บิดาและพี่ชายของหว่านเอ๋อร์เสียชีวิตเพราะช่วยข้าไว้ ก่อนสิ้นใจได้ฝากฝังหว่านเอ๋อร์ไว้กับลูก หว่านเอ๋อร์ไร้ญาติขาดมิตร ลูกทิ้งหว่านเอ๋อร์ไว้ที่ชายแดนไม่ได้ หวังว่าท่านแม่จะยอมรับหว่านเอ๋อร์ด้วย”
“นะ…ในเมื่อมีบุญคุณต่อเจ้า เช่นนั้นก็เป็นแขกผู้มีเกียรติของจวนตระกูลลู่ แม่นางหว่านเอ๋อร์”
ลู่หมู่ยื่นมือออกไปจับมือของสตรี
สตรีกลับชักมือหลบ ไปซบอยู่ข้างกายลู่หลิงเซียว
สีหน้าลู่หมู่ทะมึนขึ้นเล็กน้อย
ลู่หลิงเซียวรีบอธิบายว่า “ท่านแม่ หว่านเอ๋อร์เคยได้รับบาดเจ็บมา”
ลู่หมู่เริ่มไม่พอใจขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่าความปรีดาที่บุตรชายกลับมายังพอเหลืออยู่ สุดท้ายนางก็หักใจฉีกหน้าบุตรชายไม่ลง
นางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนเอ่ยกับเมิ่งเชียนเชียนว่า “เชียนเชียน เจ้ากลับเรือนไห่ถังก่อนเถิด”
เมิ่งเชียนเชียนถามว่า “มื้อค่ำมากินที่นี่หรือเจ้าคะ”
ลู่หมู่เอ่ยเสียงนุ่ม “ย่าทวดเจ้ายังไม่กลับมา คืนนี้ก็กินที่เรือนตัวเองแล้วกัน”
“อ้อ”
เมิ่งเชียนเชียนออกไปอย่างเชื่อฟัง
ลู่หมู่ทอดมองแผ่นหลังของนาง ก่อนพรูลมหายใจยาวเหยียด “ตอนนั้นเพื่อจัดงานมงคลขจัดเสนียดจัญไรให้ย่าทวดเจ้า เชียนเชียนจึงแต่งเข้ามา
