บทที่ 127 ควบมังกรหมื่นราช เหินเมฆาบรรลุสวรรค์
“ซี…ซี…”
ภายในโลกทับซ้อน ณรังลับใต้พิภพอันลึกยิ่ง สัตว์ประหลาดแมลงสีดำดุจหมึกตัวหนึ่งซึ่งมีขนาดเพียงเมล็ดข้าว กำลังก้มหมอบอยู่บนพื้นและเปล่งเสียงหวีดแหลมออกมา
“ท่านแม่… พวกเราพ่ายแล้วหรือ”
“เหตุใดกัน…”
จิตสำนึกของราชันย์แมลงกลืนปราณแรงกล้าอย่างยิ่ง สื่อสานกับชะตาที่สถิตอยู่เหนือร่างตน ราวกับสามารถรับรู้ถึงความสิ้นหวังที่ส่งมาจากฟ้าดินแห่งนี้ได้
ทว่า มันกลับไม่อาจเข้าใจ
แน่นอนว่า เพลิงทัณฑ์ที่กวาดล้างมันนั้นช่างน่ากลัว น่ากลัวยิ่งนัก ทว่าราชันย์แมลงกลับมั่นใจ ว่าการจู่โจมร้ายแรงระดับนั้น ฝ่ายตรงข้ามไม่อาจปลดปล่อยได้ติดต่อกันโดยแน่นอน
ดังนั้น… ไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่จะต้องหวาดกลัว
ตราบใดที่ฟ้าดินแห่งนี้ ผู้เป็นมารดาของมัน ยังคงให้การสนับสนุน ยังเลี้ยงดู ยังให้อาหารมันอย่างไม่ขาดสาย เพียงรอเวลาเติบโตพอ ถึงหากเผชิญกับเพลิงทัณฑ์อันน่าสะพรึงนั้นอีกครั้ง มันก็ยังมั่นใจว่าสามารถกลืนกินให้สิ้นซากได้
ใช่แล้ว… มันยังห่างไกลจากคำว่าพ่ายแพ้!
“ซี…ซี!”
ชั่วพริบตาถัดมา เมื่อราชันย์แมลงเร่งเร้าจิตสำนึกลงไป ฝูงแมลงกลืนปราณที่เคยหยุดนิ่งดั่งตายก็กลับมาขยับอีกครั้ง หมายมุ่งโจมตีใส่หมู่ศิษย์นิกายศักดิ์สิทธิ์
ทว่าทันใดนั้นเอง…
ผ่านมุมมองของเผ่าพันธุ์เดียวกัน ราชันย์แมลงกลับพบว่า เหล่าผู้คนเบื้องหน้านั้น… ไม่มีผู้ใดขยับเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
พวกมันเพียงยืนอยู่
