ถูกลวี่หยางเร่งเร้าด้วยพลังเวท ก็ส่องแสงแรงกล้าขึ้นทันที ในระหว่างการหมุนของแปดสัญลักษณ์ มีภาพนิมิตนับไม่ถ้วนโผล่พราย
เป็นที่แจ่มชัด ว่าในฐานะศิษย์สืบทอดของนิกายศักดิ์สิทธิ์ แต่ละคนล้วนมีไพ่ตายซุกไว้ในหีบ
อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าทุกคนก็ตกสู่ความเงียบงันอันชวนประหลาด สุดท้ายสายตาหลายคู่หันไปยังมุมหนึ่ง พร้อมจับจ้องชายหนุ่มหน้าตาเก้อเขินคือฉินเทียนเหอ
“เอ่อ…”
ฉินเทียนเหอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตบฟาดใส่กว่างหมิงที่ยืนตาโตเงียบงันข้างกายอย่างแรง “ข้าสามารถใช้เขาตามหาที่ตั้งของเต้าถิงได้!”
กว่างหมิงฟังถึงตรงนี้ก็เหม่อลอย “หา?”
ใบหน้าฉินเทียนเหอปรากฏแววตื่นเต้นต่อทันที “กระสวยอู่อินทะลุฟ้าของข้า เป็นสมบัติวิญญาณประจำตน ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ใด ข้าก็สามารถสัมผัสมันได้”
กล่าวถึงตรงนี้ ฉินเทียนเหอคล้ายความคิดพรั่งพรู “ตราบใดที่ข้ามอบมันให้เจ้าโล้นนี่ แล้วปล่อยให้เขากลับไปพบผู้นำของเต้าถิง รอจนผู้นำฝ่ายนั้นปรากฏตัว ข้าก็จะสามารถใช้กระสวยอู่อินทะลุฟ้านั้นจับตำแหน่งซ่อนตัวของฝ่ายเต้าถิงได้ทันที!”
ต่อมา เขาก็หันไปมองกว่างหมิงอีก “แน่นอน ข้อแม้คือเจ้าโล้นนี่ต้องร่วมมือ”
“…ยินดี! ยินดีอย่างยิ่ง!” กว่างหมิงถึงได้ราวกับตื่นจากฝัน รีบร้องเสียงดัง “ตราบใดที่ท่านเซียนไว้ชีวิตข้า ข้าย่อมยินดีร่วมมือทุกอย่าง!”
ลวี่หยางเห็นดังนั้นก็พยักหน้า “เช่นนั้นก็ลองทั้งหมดดูเถอะ”
ในเวลาไม่นาน กว่างหมิงกับฉินเทียนเหอก็ออกเดิน
