ทางไป
ส่วนศิษย์สืบทอดนิกายศักดิ์สิทธิ์ที่เหลือล้วนแยกย้ายไปหาพื้นที่ของตนอย่างเงียบงัน เรียกสมุนของตนมาชุมนุม แล้วเริ่มตั้งสมบัติและค่ายกลบนจุดนั้น
ด้วยศิษย์ที่อยู่แนวหน้าเพิ่งส่งข่าวกลับมา
แมลงกลืนปราณปรากฏตัวแล้ว
จำนวนมากเกินนับ พอมองจากที่ไกลคล้ายคลื่นมหาสมุทรดำทะมึนกำลังซัดโหมม้วนตัว มุ่งหน้าโถมมาในทิศทางของพวกเขา
“เป้าหมายสองประการ หนึ่ง ขวางพวกมันไว้ให้ได้ สอง ต้องหาตัวราชาแมลงผู้ควบคุมฝูงให้เจอ หรือไม่ก็หาที่ซ่อนของพวกหนูเจียงตง”
“ส่วนที่เหลือ ปล่อยให้เจินเหรินจัดการ”
สวี่ซินดูไม่ทุกข์ร้อน “แมลงพวกนี้ก็นับว่าเก่งอยู่ พยายามจัดการให้เสร็จก่อนที่ข้าจะโดนตีตายเถอะ เออ คุณชาย ที่นี่อันตราย เจ้าจะถอยไปอยู่ข้างหลังหน่อยไหม?”
“หุบปากของเจ้าเสีย!”
จงหมิงมองไปยังแมลงมหาศาลเบื้องหน้า สูดลมหายใจลึก ก่อนจะสลัดทิ้งความสำรวมของคุณชายในตระกูลเซียน ก่นด่าทะลุเปรี้ยง “เจ้ารอดได้ ข้าจะรอดไม่ได้หรือ!?”
สวี่ซินหัวเราะเสียงดังทันที
อีกฟาก เจ้าแห่งอสรพิษมังกรไม่พูดไม่จา แปรเปลี่ยนร่างกลับเป็นสัตว์อสูรประหลาดเนื้อโลหิตมังกรอีกครา ปี้เฟยเหยียนก็ใช้สันหลังของมันพักผ่อน
“เจ้าในร่างนี้… งดงามยิ่งนัก ข้าอยากขึ้นไปคร่อมมันเสียจริง”
เพียงเห็นปี้เฟยเหยียนลูบหลังเจ้ามังกร พร้อมเช็ดน้ำลาย “ข้าว่า เจ้าสนใจร่วมฝึกเคล็ดคู่กับข้าหรือไม่? เรื่องดูคน ข้าชำนาญไม่น้อยเลยล่ะ”
“อีกอย่าง ข้าเดาว่าร่างใหญ่แบบเจ้า คงไม่
