างนั้นก็คำไหนคำนั้นค่ะ”
แต่จู่ๆ เธอก็ยิ้มขึ้นมา： “คุณชายเฉิน เป็นเพราะว่าคุณเห็นฉันอยู่กับผู้ชายคนอื่นเลยทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจใช่ไหมคะ ถ้าหากคุณต้องการ ฉันก็จะไม่สนใจพวกเขาเหล่านั้นอีก”
เฉินเฟิงอาจจะมีความรู้สึกแบบนั้นจริง แต่แน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอมรับอยู่แล้ว และเพียงแค่แสร้งทำเป็นพูดด้วยความหงุดหงิดออกมา ： “เรื่องนี้กับเรื่องนั้นมันไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกัน คุณอย่าใช้คำพูดแบบนี้มายั่วโมโหผมเลย”
โจวจื่อเอ๋อที่เมื่อเห็นว่าได้ตามที่ต้องการก็พอใจแล้ว และเธอไม่มีทางที่จะทดสอบอะไรซ้ำๆ กับคำถามที่ผู้ชายเกลียดชังไปมา เพราะนี่ไม่ใช่การเลือกที่ฉลากมากนัก
“อย่างนั้นคุณชายเฉินไม่เคยใจเต้นกับฉันเลยหรอคะ ？หรือว่าไม่เคยคิดที่จะครอบครองฉันเลยหรอ เพราะแม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายเสนอตัวให้กับผู้ชายคนหนึ่งถึงที่แบบนี้” โจวจื่อเอ๋อราวกับกำลังพูดคุยเรื่องในใจกับเฉินเฟิง
แต่แล้วเชียนเฉินที่นั่งตกปลาอยู่ไกลๆ กลับหันมายิ้มให้กับโจวจื่อเอ๋อ และทางด้านโจวจื่อเอ๋อเองก็ยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน
ส่วนเฉินเฟิงนั้นก็ไม่ได้ตอบคำถามของโจวจื่อเอ๋อ อีกอย่างเขาก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องบอกความคิดของตัวเองออกไปด้วย
จนกระทั่งถึงช่วงเที่ยงของวัน การตกปลาของพวกเขาไม่กี่คนนั้นก็สิ้นสุดลง พร้อมกับรวมกลุ่มกันไปทานอาหารพร้อมกัน
จากนั้นก็มีคนส่งกล่องอาหารให้กับเฉินเฟิงและโจวจื่อเอ๋อ แล้วเชียนเฉินก็พูดขึ้น ：
