ทว่าเขากลับมีความรู้สึกเหมือนถูกอะไรบางกดทับตัวอยู่
เขามองลงไปก็ปรากฏว่ามีมือข้างหนึ่งของโจวจื่อเอ๋อกำลังพาดอยู่บนตัวของเขาอยู่นั่นเอง
อีกทั้งเธอก็กำลังนอนหลับสบายเลยทีเดียว
ตอนแรกเฉินเฟิงกำลังจะเรียกให้เธอตื่น แต่ด้วยการเคลื่อนไหวร่างกายเมื่อสักครู่นี้ จึงทำให้โจวจื่อเอ๋อรู้สึกตัวขึ้นมาด้วยตัวเองแทน
เธอลืมตาทั้งสองด้วยความพร่ามัว ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมองไปยังเฉินเฟิง พร้อมกับดันร่างกายของตัวเองออกมา ราวกับว่าไม่ได้มีความตกตื่นใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้เลย
“ทำไมคุณถึง……”
โจวจื่อเอ๋อยิ้มจางๆ ： “นี่ต้องมีเหตุผลว่าทำไมด้วยหรอคะ？คุณชายเฉินเป็นชายบริสุทธิ์หรือไงคะ？”
ทันทีที่ถูกยิ้มเยาะ เฉินเฟิงก็ได้เพียงแค่หัวเราะออกมาฝืดๆ เท่านั้น
ระหว่างทั้งสองนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสื้อผ้าทุกชิ้นยังคงอยู่ครบ จะมีเพียงแค่ร่างกายที่ประกบนอนด้วยกันเท่านั้น
โจวจื่อเอ๋อลุกขึ้นนั่งด้วยความเกียจคร้าน แล้วลูบไล้ตามคอที่เมื่อยชา เมื่อดูแบบนี้แล้วกลับเหมือนว่าเธอจะขาดเสน่ห์เย้ายวนไปนิดหนึ่ง แต่กลับมีความจริงที่ดูจะมากเกินไปในเวลาเดียว
“คุณรู้หรือเปล่า？การที่หญิงสาวคนหนึ่งเต็มใจจะเสนอตัวเองมาถึงที่ ไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธหรอกนะ” เฉินเฟิงลูบไล้ผมของโจวจื่อเอ๋อที่สยายลงมากลางเอว พร้อมกับพูดด้วยเสียงอ่อนนุ่ม
ด้วยท่าทีที่เขินอายราวกับเด็กสาวตัวน้อย โจวจื่อเอ๋อจึงพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ： “ในตอนที่
