“ปกติก็มีการเตรียมของมาเกินอยู่แล้ว พวกคุณไม่ต้องไปเกรงใจอะไร ถ้าเกิดว่ายังไม่พอตรงนั้นก็ยังมีอีก”
ทั้งเฉินเฟิงและโจวจื่อเอ๋อต่างยิ้มบางๆ เป็นสัญลักษณ์แทนการกล่าวขอบคุณ
และในขณะที่เพิ่งทานอาหารไปได้เพียงครึ่งเดียว พวกเขาที่พากันนั่งอยู่ตรงบริเวณสนามหญ้าก็ได้เห็นว่ามีคนกำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทีเดือดดาล
เขาคนนั้นมีลักษณะดุร้าย บนแขนเผยให้เห็นถึงรอยสัก แค่ดูก็รู้ว่าคงไม่ใช่คนดีอะไร
และจุดมุ่งหมายของเขานั้นก็ดูจะชัดเจนอย่างมาก นั่นก็คือทางที่เฉินเฟิงพวกเขานั่งอยู่นั่นเอง
เชียนเฉินในฐานะผู้นำในกลุ่มของพวกเขา จึงเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืนอย่างไม่เกี่ยง แล้วมุ่งหน้าเข้าไปหาอีกฝ่าย
“เป็นพวกคุณที่เข้ามาตกปลาที่นี่ใช่หรือเปล่า？”
ชายคนนั้นถามเชียนเฉินอย่างคลุ้มคลั่ง
ทางด้านเชียนเฉินตอบกลับด้วยมารยาท ： “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ？ก่อนที่พวกเราจะมาถึงที่นี่ ได้ถามไปแล้วว่าที่นี่ตกปลาได้นะครับ”
แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่พูดไม่จาอะไรให้ชัดเจนก็ลงมือใช้กำลังทันที
เขาลงมือผลักเชียนเฉินจนล้มลงไปกับพื้น
“ถามอะไร ได้ถามกับกูหรือยัง ？กูไม่เห็นด้วย มึงก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น”
เชียนเฉินในฐานะโฆษกของตระกูลเชียนในโลกปัจจุบัน เขาไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้มาก่อน จึงทำให้เขามองไปยังชายคนนั้นด้วยความโกรธจนยั้งอารมณ์ไม่ได้
จากนั้นเขาจึงหวังจะลุกขึ้นยืนแล้วต่อยกลับไป
แต่ว่าร่างกายที่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น ก็ถูกชายคนน
