งสัย： “ตอนนี้ความต้องการของคุณนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ อย่าบอกนะว่าคุณอยากจะได้ทั้งทะเลทรายแห่งนี้ด้วย”
แต่แล้วโจวจื่อเอ๋อกลับพยักหน้ารับจริงๆ เธอยิ้มออกมาจางๆ ราวกับว่าไม่ได้ครุ่นคิดเลยว่าความคิดนี้จะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
“คุณบ้าไปแล้วหรอ？” เฉินเฟิงถามอย่างตกใจ
ซึ่งในตอนนี้ นิ้วที่สัมผัสบนหลังนิ้วมือของเฉินเฟิงก็เปลี่ยนเป็นสองนิ้ว จากนั้นเธอก็หัวเราะออกมาเบาๆ ： “คงจะเป็นอย่างนั้นล่ะมั้งคะ แต่ถ้าหากว่าไม่มีความฝันบ้าบอแบบนี้ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าการที่ตัวเองอยู่บนโลกใบนี้จะยังมีความหมายอะไรอีก”
ภายใต้ท่าทีที่แสดงออกมานั้นเก็บซ่อนความเศร้าหมองเอาไว้ แต่แล้วโจวจื่อเอ๋อกลับถามขึ้นมา
“คุณชายเฉิน รู้สึกสบายหรือเปล่าคะ？”
เฉินเฟิงถึงกับสะดุ้งไปทีหนึ่ง แล้วพบว่าตอนนี้ทั้งมือของโจวจื่อเอ๋อได้วางไว้บนหลังมือของเขาแล้ว
“ถ้าหากคุณคิดว่าทำเพียงแค่นี้จะสามารถทำให้ผมยอมตกลงได้แล้วล่ะก็ คุณคงจะประเมินผู้ชายต่ำไปแล้ว” เฉินเฟิงพูดอย่างเย็นชา
แต่ทันทีที่พูดจบ เฉินเฟิงก็ได้รู้สึกถึงการสัมผัสทางร่างกายที่ลูบไล้บนต้นขาของเขา
ไม่จำเป็นต้องก้มลงไปดูก็รู้ว่าตรงนั้นก็คือเท้าของโจวจื่อเอ๋อ
ในตอนช่วงเช้า เฉินเฟิงได้สังเกตเห็นแล้วว่ารูปร่างของโจวจื่อเอ๋อนั้นดีมากๆ รวมทั้งเท้าที่ดูสะอาดหมดจดคู่นั้นก็ยิ่งชวนสะดุดตาเป็นอย่างมากด้วย ทว่าในตอนนี้พวกมันได้อยู่ใกล้ชิดกับตัวเขาเสียแล้ว แต่นั่นกลับทำให้เฉินเฟิงหมดความสนใจทัน
