ที
“คุณดูจะเข้าใจผู้ชายเป็นอย่างดี”
“ชมเกินไปแล้วค่ะ”
“แต่อย่างว่าผมไม่เหมือนผู้ชายธรรมดาทั่วไป ถึงแม้ว่าผมจะชื่นชอบของสวยงาม แต่ผมกลับไม่ชอบในสิ่งของที่ไร้ราคา”
ทันใดนั้นโจวจื่อเอ๋อก็ดึงมือและเท้ากลับ ก่อนจะแสดงท่าทีหยิ่งยโส และสีหน้าที่ดูไร้เดียงสาออกมาอีกครั้ง
“ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ฉันก็ขอถอนตัว คุณชายเฉินเองก็ไม่จำเป็นต้องพูดว่าจะตอบแทนอะไรแบบนั้นอีก มันไร้ความหมาย”
เฉินเฟิงจ้องมองโจวจื่อเอ๋ออย่างสงสัย แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่รู้เลยว่าแบบไหนในตัวเธอถึงจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเธอกัน หรือว่าตอนนี้เธอเองกำลังใช้วิธีการหลอกให้เขาตายใจกันแน่
แต่แล้วทางด้านข้างกลับมีคนเดินเข้ามา
ซึ่งเขาคนนั้นเป็นชายที่แต่งกายเนี๊ยบเรียบร้อย ทั้งตัวไม่มีรอยยับใดๆ บนเสื้อผ้าให้เห็นเลย
เขาเดินมายังข้างๆ เฉินเฟิงพวกเขาสองคน ก่อนจะหันไปทักทายกับโจวจื่อเอ๋อด้วยความประหลาดใจ ： “จื่อเอ๋อ คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้มาเจอคุณที่นี่”
โจวจื่อเอ๋อเองก็เงยหน้าขึ้นไปมองเขา พร้อมด้วยความประหลาดใจที่ไม่แพ้กัน ก่อนจะตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน ： “พี่เฉิน เป็นคุณได้ไงคะเนี่ย”
“ผมมาคุยธุระกับเพื่อนหน่ะ แล้วคุณคือ ？”
เขาพูดพลางหันไปมองยังเฉินเฟิง แต่แน่นอนว่าเขาไม่รู้จักเฉินเฟิง
