พียงแค่มีท่าทีที่อ่อนล้าเท่านั้น และนั่งอยู่ตรงนั้น โดยไม่ขยับตัวไปไหน
เมื่อเห็นอย่างนั้นเธอจึงไม่คิดจะไปรบกวนเฉินเฟิงต่อ แล้วหันไปมองยังทางโจวฟ่าง
โจวฟ่างเองก็ไม่มีการขยับตัวใดๆเช่นกัน จนไม่รู้เลยว่ายังเป็นอยู่ หรือตายไปแล้ว โจวจื่อเอ๋อเลยเดินเข้าไปสัมผัสอย่างระมัดระวัง แต่ในตอนที่เธอสัมผัสไปยังหัวใจของโจวฟ่างนั้น
กลับต้องตกใจสุดขีด
เฉินเฟิงเพียงแค่มองมาทางเธอ ด้วยความคร้านที่จะพูดอะไรแล้ว
แต่ทางด้านโจวจื่อเอ๋อกลับร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว ： “ตายแล้ว เขาตายแล้ว”
ทว่าเฉินเฟิงกลับมีท่าทีที่ไม่ได้สนใจอะไรเลย ： “ตายแล้วก็ตายไปสิ จะมีอะไรกัน ？อีกอย่างเขาก็ควรจะตายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”
“แต่ว่า เขาตายอยู่ตรงนี้ พวกเราจะทำยังไงดี ？พวกเราไม่มีทางอธิบายเรื่องพวกนี้แน่ๆ” สติอารมณ์ของโจวจื่อเอ๋อนั้นถือว่าแข็งแกร่งอย่างมาก เพราะเพียงแค่ครู่เดียวก็สามารถสงบอารมณ์ลงได้แล้ว
“ถ้างั้นก็ไม่ต้องอธิบาย ขังเขาเอาไว้ข้างล่างนี้ก็ไม่มีใครรู้แล้ว อีกอย่างที่นี่ก็มีเพียงเหล่าคนสำคัญของตระกูลโจวไม่กี่คนที่รู้เท่านั้น รอจนกว่าพวกเขาหาตัวเขาเจอ เรื่องนี้ก็ไม่มีทางสงสัยมาถึงหัวพวกเราสองคนแน่นอน” เฉินเฟิงพูดออกไป
โจวจื่อเอ๋อดูเหมือนจะยังมีความลังเลอยู่เล็กน้อย แต่ในเวลานี้เฉินเฟิงก็ไม่อยากที่จะขยับตัวอีกแล้ว จึงปล่อยให้เธอคิดไปเองคนเดียว
ผ่านไปสักพัก ในที่สุดโจวจื่อเอ๋อก็คิดได้เสียที
“อย่างนั้นก็เอาตามที่คุณพูดแล
