ให้เฉินเฟิงสามารถเล็งตรงใบหน้าของโจวฟ่างได้อย่างแม่นยำ
กระทั่งโจวฟ่างที่เหมือนจะถูกต่อยจนลอยกระเด็นออกไป จนร่างกายกระเด็นไปยังด้านหลัง เพียงเสียง” ตุบ” กระแทกกับพื้นดังขึ้น หลังจากนั้นเขาก็ดูเหมือนจะหมดสติไป
ซึ่งในตอนนั้นเองเฉินเฟิงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่กล้าที่จะประมาทแม้แต่น้อย ด้วยความคิดว่านั่นอาจจะเป็นพวกเดียวกับโจวฟ่าง เขาเดินออกไปนอกประตู แล้วแนบตัวเข้าไปกับกำแพง เพื่อซ่อนตัวเอาไว้
แต่เสียงที่ได้ยินนั้นกลับเบามากๆ ไม่เหมือนกับเสียงฝีเท้าของผู้ชายเลย
เฉินเฟิงเรียกชื่อออกมาเบาๆ ： “โจวจื่อเอ๋อ？”
และทันทีที่ได้ยินเสียงที่ดังเข้ามาจากด้านใน โจวจื่อเอ๋อจึงเดินลงไปด้วยความสงสัย จนกระทั่งได้ยินเสียงเฉินเฟิงกำลังเรียกตัวเอง เธอจึงค่อยตอบกลับ ： “คุณชายเฉิน ฉันเอง”
เมื่อได้ยินเสียงของโจวจื่อเอ๋อ เฉินเฟิงก็ลดความระมัดระวังลง การได้ออกมาของเขาคงจะได้ความช่วยเหลือมาจากโจวจื่อเอ๋อแน่นอน
“คุณลุงสี่ล่ะคะ？” เธอกล่าวถาม
“นอนอยู่กับพื้นแล้ว”
ตอนนี้ได้ออกมาแล้ว เฉินเฟิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ถึงแม้ว่าท่าทางของเขาจะดูไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆ แต่การถูกขังเอาไว้ภายในสถานที่ที่ต้องอยู่คนเดียวเพียงลำพังแบบนี้ กลับสร้างความกดดันอันมหาศาลภายในจิตใจเลยทีเดียว
เขานั่งลงไปบนพื้น ต้องการที่จะให้จิตใจของตัวเองสงบสติอีกครั้ง
โจวจื่อเอ๋อเปิดไฟฉายในมือ หันไปมองเฉินเฟิงก่อน ก็เห็นว่าเขานั้นเ
