โจวจื่อเอ๋อด้วยตัวเองแบบนี้ เขาจึงยิ่งเชื่อในตัวโจวจื่อเอ๋อมากขึ้นไปอีก
“คุณชายเฉิน นี่จะไม่ให้ผมเชื่อในตัวหลานสาวของตัวเอง แต่ต้องเชื่อคุณแทนงั้นหรอครับ ？เธอได้บอกกับผมอย่างละเอียดเชียว และดูเหมือนว่าคำพูดนั้นของคุณจะไม่เหมือนกำลังหลอกคนอื่นด้วย”
เฉินเฟิงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม： “ช่างเถอะครับ ถ้าคุณคิดแบบนั้นจริงๆ ผมก็ช่วยอะไรไม่ได้”
จนกระทั่งเฉินเฟิงพูดจบ ตรงนั้นก็ไม่มีเสียงใดๆ ออกมาอีก
หลังจากผ่านไปได้สักพักใหญ่ก็ยังไม่มีเสียงใดๆ ดังขึ้นมา
แต่ไม่นานจากนั้นนัก ประตูเหล็กนั้นกลับมีเสียงขยับเกิดขึ้น ราวกับว่าตัวล็อกภายในได้ถูกขยับอีกครั้ง และหลังจากนั้นประตูเหล็กก็เปิดออกอย่างช้าๆ
เฉินเฟิงที่ได้เห็นอย่างนั้นก็ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น
แต่เมื่อหันไปเห็นเงาดำที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตู เฉินเฟิงก็รู้ได้ทันทีเลยว่าโจวฟ่างได้เปิดประตูออกแล้ว
“แต่ว่าผมกลับคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าอันที่จริงผมไม่ควรที่ไปเชื่อคำพูดของคนๆ เดียวแล้วขังคุณชายเฉินเอาไว้แบบนี้ เรื่องบางอย่างก็ควรที่จะพูดคุยให้ชัดเจนก่อนแล้วถึงจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง”
แต่ทันทีที่คำพูดของเขาเพิ่งออกมา เฉินเฟิงก็เริ่มลงมือใช้ความรุนแรงทันที
หมัดหนึ่งตวาดออกไปด้วยความหนักแน่นและรุนแรง
ทางด้านโจวฟ่างที่ไม่ได้มีการเตรียมตัว อีกทั้งอยู่ใต้ความมืดมิดอีก เขาจึงไม่คิดว่าจะถูกเฉินเฟิงต่อยเข้าใส่แบบนี้
ด้วยเสียงที่ได้ยินเมื่อสักครู่นี้จึงทำ
