่างเหมือนจะถูกหัวข้อนี้ดึงดูดความสนใจขึ้นมา
“เธออยากจะพูดอะไรกันแน่？”
“หนูก็แค่ค้นพบว่าคุณชายเฉินคนนั้นอาจจะไม่ได้มีความจริงใจที่จะช่วยเหลือพวกเราในการต่อกรกับหมาป่าทะเลทราย” โจวจื่อเอ๋อพูดอย่างเรียบช้า
โจวฟ่างตกใจเล็กน้อย พร้อมถามกลับ ： “เพราะอะไรเธอถึงคิดอย่างนั้นล่ะ ถ้าหากไม่ได้จะต่อกรกับหมาป่าทะเลทราย อย่างนั้นเขาจะมาหาพวกเรากับตระกูลไป๋เพื่อทำอะไร ？”
โจวจื่อเอ๋อกล่าวตอบ： “คุณลุงสี่ คุณลุงไม่คิดเลยหรอคะว่าบางทีคุณชายเฉินคนนั้นอาจจะกำลังแสดงละครอยู่ ที่เป็นการแสดงละครฉากหนึ่งกับหมาป่าทะเลทราย”
ถ้าเป็นจริงอย่างที่โจวจื่อเอ๋อได้พูดออกมา อย่างนั้นทุกตระกูลที่เข้ามามีส่วนร่วมในเรื่องนี้ก็ล้วนต้องพบเจอกับความหายนะหน่ะสิ
เขามองไปยังโจวจื่อเอ๋ออย่างตะลึง พลางกล่าวถาม ： “เธอไปรู้เรื่องพวกนี้มาจากที่ไหนกัน ？”
โจวจื่อเอ๋อตอบกลับอย่างเรียบเฉย： “นี่เป็นสิ่งที่ตัวเขาเปิดเผยออกมาเองค่ะ”
โจวฟ่างถามอย่างแปลกใจ： “นี่จะเป็นไปได้อย่างไร？”
โจวจื่อเอ๋อตอบกลับด้วยรอยยิ้ม： “ชายคนหนึ่งที่เพื่อผู้หญิงที่ตนชอบไม่ว่าอะไรก็ยอมพูดออกมาทั้งนั้นแหละค่ะ”
“ความหมายของเธอคือคุณชายเฉินคนนั้นชอบเธอ ดังนั้นถึงได้ยอมพูดเรื่องเหล่านี้กับเธอ” โจวฟ่างถึงจะพูดแบบนี้ออกไป แต่ใช่ว่าเขาจะปักใจเชื่อโจวจื่อเอ๋อทั้งหมด
โจวจื่อเอ๋อยิ้มหวานออกมา： “อันนี้ฉันเองก็ไม่รู้แล้วว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า ที่เหลือคงต้องดูการตัดสินใจของ
