จะคอยกังวลว่าเสี่ยวเย่ไม่ได้ตั้งใจทำงาน ดังนั้นจึงบอกให้เฉินเฟิงช่วยอบรมสั่งสอนเธอให้ดี
เสี่ยวเย่ที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็โกรธอย่างมาก แต่กลับไม่กล้าที่จะโต้แย้งอะไรกับพ่อแม่ได้ จึงได้เพียงนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองเท่านั้น
ทว่าทางด้านเฉินเฟิงนั้นกลับกล่าวชื่นชมไปยกใหญ่ว่าเสี่ยวเย่นั้นมีความขยันขันแข็ง ไม่ว่าอะไรก็ดีไปหมด ไม่จำเป็นที่พวกเขาจะต้องกังวลใจอะไร และแบบนี้จึงทำให้เสี่ยวเย่กลับมายิ้มได้อีกครั้ง
จนกระทั่งลืมแม้ความไม่พอใจที่มีต่อเฉินเฟิงก่อนหน้านี้ไปจนหมด พร้อมกับหันไปมองเฉินเฟิงด้วยความซาบซึ้งใจ
และหลังจากที่ทานอาหารเย็นเรียบร้อยพวกเขาทั้งสองก็เตรียมตัวกลับ
น้องสาวของเสี่ยวเย่คนนั้นทำใจไม่ได้ที่จะให้เสี่ยวเย่จากไปอีกครั้ง เสี่ยวเย่จึงให้คำมั่นสัญญากับเธอไปว่าจะกลับมาในไม่ช้านี้ จากนั้นเธอจึงยอมปล่อยให้เสี่ยวเย่จากออกมาด้วยความอาลัยอาวรณ์
“เอาเป็นว่าหลังจากนี้ผมจะให้คุณหยุดสัปดาห์ละหนึ่งวันดีหรือเปล่า ยังไงเสียที่นี่ก็อยู่ใกล้ด้วย คุณจะได้กลับมาเยี่ยมพวกเขาบ้าง ” เฉินเฟิงกล่าวแนะขึ้นมา
แต่เสี่ยวเย่กลับส่ายหน้าปฏิเสธ： “ฉันให้คำมั่นกับคุณชายไป๋แล้วว่าจะต้องดูแลคุณเป็นอย่างดีที่สุด และฉันก็จะรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด อีกอย่างฉันไม่ต้องการให้คุณชายเฉินมาเห็นใจฉันแบบนี้หรอกนะคะ การที่ฉันสามารถหาเงินได้ด้วยตัวเองอย่างนี้ มันน่าภูมิใจมากๆ ”
เมื
