วามประหลาดใจ： “คุณชายเฉิน คุณรู้ได้ยังไงกัน มีคนมาแจ้งข่าวกับคุณล่วงหน้าแล้วงั้นหรอ ？”
เฉินเฟิงหยิบเอาแอปเปิลลูกหนึ่งที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาโยนใส่มือของไป๋ซิง： “ เรื่องแค่นี้ยังต้องให้คนอื่นบอกอีกงั้นหรอ แค่ดูจากท่าทางของคุณก็พอจะรู้แล้วล่ะ พูดมาเถอะ สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ？”
ไป๋ซิงรับแอปเปิลลูกนั้นไว้พร้อมกับกัดกินเข้าไปคำหนึ่งก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงที่อู้อี้ ： “สำเร็จแล้ว เมื่อวานนี้สำเร็จแล้ว”
เขากลืนเนื้อแอปเปิลลงคอ แต่เฉินเฟิงกลับตอบด้วยเสียงที่ไม่สบอารมณ์ ： “อะไรสำเร็จแล้วล่ะ คุณพูดแบบนี้ใครจะไปเข้าใจกัน ”
ไป๋ซิงนั่งลงข้างๆ เฉินเฟิงก่อนจะพูดอย่างช้า： “คุณชายเฉิน วันนั้นพวกเราตกลงกันว่าจะต้องติดต่อไปยังตระกูลที่ได้รับการข่มเหงจากหมาป่าทะเลทรายใช่หรือเปล่า ？”
เฉินเฟิงพยักหน้า： “พวกคุณติดต่อได้แล้ว？”
ไป๋ซิงยิ้มรับ： “ยิ่งกว่าติดต่อได้แล้วเสียอีก ในตอนนั้นพวกเราแค่บอกใบ้บางอย่างกับตระกูลโจวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น พวกเขาก็ดูจะร้อนรนมากกว่าพวกเราเสียอีก ทั้งยังบอกกับพวกเราอีกว่าขอเพียงพวกเรายอมลงมือต่อกรกับหมาป่าทะเลทราย พวกเขาก็พร้อมที่จะสนับสนุนเราอย่างเต็มกำลัง จะให้ทำอะไรพวกเขาก็ยอมทั้งนั้น ”
เฉินเฟิงรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ดูท่าแล้วหมาป่าทะเลทรายจะสร้างเรื่องน่าโกรธเคืองในทะเลทรายแห่งนี้มานานมากแล้ว
แต่เขายังคงสับสนว่าควรจะบอกเรื่องเกี่ยวกับอำนาจที่อยู่เบื้องหลังของหมาป่าทะเลทราย
